- Dit feit wordt meestal bestreden of alleen met het verstand erkend, terwijl de praktijk (politiek, juridisch of psychiatrisch) nog steeds in grote mate overheerst wordt door middeleeuwse ideeën vol projecties van het kwaad, aangezien het intellect niet in contact staat met de emoties. Alice Miller beschouwt het als haar taak het grote publiek gevoelig te maken voor het lijden in de vroege kinderjaren. Ze probeert dat op twee niveaus te doen en wil zich in beide gevallen richten tot het voormalige kind in de volwassen lezer. In het eerste hoofdstuk gebeurt dat door middel van een schets van de 'zwarte pedagogie', dat wil zeggen: de opvoedingsmethoden waarmee ouders en grootouders zijn grootgebracht. In het tweede hoofdstuk volgt een beschrijving van de kinderjaren van een meisje d


Geen wetenschappelijke publikatie maar een felle reactie van een psychoanalytica op de vele brieven n.a.v. van haar boek 'Het drama van het begaafde kind'. Zij gaat uit van de stelregel dat kinderen in hun jongste jaren door opvoeders zo ernstig geschonden worden, dat zij hun hele leven daaronder gebukt gaan, en ze tekorten verhalen op hun nakomelingen. Vanuit deze onbewezen kijk op 'opvoeding' beschouwt zij het als haar taak het grote publiek de ogen te openen voor het lijden van het jonge kind. Ze schetst daartoe vanuit de literatuur de z.g. 'zwarte pedagogiek' dan volgt het levensverhaal van een aan drugs verslaafd meisje, de kinderjaren van Hitler, en die van de kindermoordenaar Bartsch. Voor een breed publiek. Bevat een ontoereikende literatuurlijst.