Iedereen die geïnteresseerd is in Bali en Balinese kunst heeft gehoord van Walter Spies.
Zijn faam was wijd en zijd bekend en zijn schilderijen werden verkocht voordat ze zelfs maar gemaakt waren en als ze klaar waren werden ze direct verscheept naar Europa of de Verenigde Staten. Hij was niet erg productief maar zijn werk valt door de geheel eigen stijl op tussen het werk van andere Europese kunstenaars die op Bali woonden.  Ook internationaal is zijn werk geliefd en door de schaarste van zijn werk worden er nu op de internationale veilingen, forse bedragen betaald.
In zijn brieven, die hier voor het eerst zijn gepubliceerd, en in de memoires van vooraanstaande vrienden die voor dit boek zijn geraadpleegd, komt de verbazingwekkende veelzijdigheid van hem als persoon en als kunstenaar naar voren .
Walter Spies was van de meest fascinerende persoonlijkheden van de eerste helft van deze eeuw.
Walter Spies (1895 – 1942) was een, in een welvarende familie,  in keizerlijk Rusland geboren Duitse schilder, choreograaf, schrijver, fotograaf en mecenas. Tijdens WO I werd hij geïnterneerd in de Oeral.  In 1923 reisde hij naar Nederlands Indië waar hij eerst in Jogjakarta op Java verbleef. Hij trad daar op als hofmusicus in het paleis van de sultan van Jogyakarta. Vanaf 1927 woonde hij in Ubud op Bali.
Spies leerde de Balinese cultuur en schilderkunst kennen en leerde op zijn beurt moderne technieken aan lokale kunstenaars. Hij was een van de oprichters van de Pita Maha Artisten Coöperatie, en vormde daarmee de grondslag voor de ontwikkeling van moderne Balinese kunst. Hij werkte daarbij nauw samen met de Nederlandse schilder Rudolf Bonnet.
In 1935 verbleef de Duitse schrijfster Vicki Baum enkele maanden bij Walter Spies op Bali. Op grond van haar ervaringen daar schreef zij in 1937 haar beroemde roman ‘Liefde en dood Bali’. Daarin beschrijft zij vanuit het oogpunt van een eenvoudige  Balinese boer de gebeurtenissen die voorafgaan aan de verovering van Zuid-Bali door de Nederlanders in 1904 en de Perang Poepoetans (=  Hindoeistisch ritueel waarin de verslagen vorst  voor het oog van de vijand, samen met zijn gevolg, zelfmoord pleegt)
Als Duitser werd Spies in 1940 gearresteerd en in 1942 op een schip gezet om naar Ceylon gedeporteerd te worden. Het schip, de Van Imhoff, werd echter door een Japanse bom of torpedo tot zinken gebracht, waarbij Spies en de medegevangenen door verdrinking om het leven kwamen.