J. Kneppelhout (1814-1895) was tot voor kort een vergeten figuur in onze literatuur, misschien bij een enkele gepensioneerde leraar Nederlands nog bekend als de schrijver van 'Studenten-typen'. Maar nu 'Waanzinnig Truken en andere verhalen' verschenen is, is het duidelijk dat Kneppelhout niet alleen een van de belangrijkste novellisten van zijn tijd was, maar ook iemand met ideeën en idealen, ideeën en idealen die heel wat verder gingen en heel wat interessanter waren dan het stichtelijke en vooral burgerlijke gemoraliseer van zijn tijdgenoten.
Het sterkst komen Kneppelhouts ideeën naar voren in de verhalen die over kinderen gaan. Kneppelhout meende namelijk dat je, als je de mens wilde verbeteren, met het kind moest beginnen. Zijn ideaal was, dat een jongen (want aan meisjes dacht hij niet zozeer) een volwassen vriend had, een soort mentor, en dat uit die vriendschap als het ware vanzelf, of in ieder geval op vanzelfsprekende wijze de goede eigenschappen konden opbloeien.
Zijn hele leven is Kneppelhout met deze ideeën bezig geweest; hij heeft ook geprobeerd ze in de praktijk te brengen door zelf als oudere vriend op te treden (met teleurstellend resultaat). Zijn denkbeelden heeft hij al vroeg op papier gezet, in zijn essay 'l'Education par l'amitié(hij schreef aanvankelijk vooral in het Frans). Het zoal niet helder, dan toch fraai en gloedvol geschreven essay is door Marita Mathijsen en Frank Ligtvoet vertaald en van een uitoerig commentaar voorzien, waarin aan theorie en praktijk van Kneppelhouts vriendschapsidee de nodige aandacht wordt besteed.