Sinds 1985 schrijft Jan van Rompaey stukken voor het patiëntenblad van het Leuvense ziekenhuis Gasthuisberg. Toen hij er voor de openbare omroep televisiereportages maakte over de Spoedgevallendienst, het Brandwondencentrum, de verhuis van de dienst Intensieve Zorgen geraakte hij gefascineerd door dit gigantische universitaire ziekenhuiscomplex.
In de artikelenreeks ?Dorp in de Stad? maakt hij subtiel en dankbaar gebruik van zijn bv-schap. Professoren zijn soms argwanend, artsen vaak gesloten. Patiënten leggen niet graag hun hart bloot. Maar dat viel dus mee. Professoren dalen af uit hun ivoren toren, artsen spreken hartstochtelijk over hun beroep en patiënten beschouwen de interviewer als iemand die ze al lang kennen, iemand die vaak aan huis komt en bijna van de familie deel uitmaakt.
Van Rompaey neemt plaats in de kantoortjes van het geneeskundig personeel, maar ook aan de tafeltjes van de cafetaria. Daar zitten terminale patiënten maar ook aangeschoten kersverse vaders.
Hij kijkt binnen in operatiezalen, schuift langs de ramen van de leukemiepatiëntjes, gaat in wachtzalen zitten, spreekt met uitgeputte chirurgen en zieke kinderen, daalt af in de kelders en dwaalt ?s nachts door de lege gangen. Ondanks de vele emoties blijft Jan van Rompaey alles bekijken met milde ironie en met koele journalistieke nieuwsgierigheid.
In Van harte beterschap kunt u een selectie lezen uit meer dan vijftien jaar ziekenhuisleven. Vaak zitten leven en dood aan één tafel. En altijd is er de vraag: waarom moet dit mij overkomen? Een vraag die ook in dit boek niet wordt beantwoord.