Wat is dit voor een boek? Men kan zich uiteraard laten inspireren door de gedachte dat leviticus voor de joodse leefwijze van centrale betekenis is, maar wie niet is gesocialiseerd in de joodse traditie, geeft het gauw op. de kerk heeft het in de eerste eeuwen van haar bestaan, los van het jodendom, feitelijk gauw opgegeven. Men maakte de overgang van exodus naar leviticus niet mee. Berthil Oosting heeft hier doorgezet. hij heeft zijn eigen doorbraak van het motief bevrijding naar het motief verzoening herkend in de overgang van deze twee boeken van de tora. Hij maakt de overgang mee en neemt de tijd voor een analyse van dit ontoegankelijk boek leviticus. En dan gebeurt er iets dat de lezer wel in beweging moet brengen. ik denk aan zijn bespreking van de teksten over de ingrijpende ziekte van de melaatsheid in leviticus 13 en 14. Sinds hij zelf ernstig in zijn vitaliteit is geraakt, is deze theoloog bij machte de tekst van binnenuit te verstaan. Hij luistert naar die schijnbaar onbewogen aanwijzingen vanuit de ervaring van iemand die door zijn ziekte uit de arbeid en uit de dagelijkse contacten wordt geworpen. Dan gaan de teksten als oesters open en laten voor de goede verstaander heel teder en verlegen de pijn voelen van de zieke, het wachten, de frustratie, de woede en de hoop. Hij laat horen dat deze teksten een handreiking geven om niet zo volstrekt onder de indruk te raken van de verlammende machten, dat er geen speelruimte meer over blijft. Hij laat zien dat de rituelen bedoeld zijn om bewegingsruimte te bieden, waar de communicatieve ruimte door ziekte en dood tot op een minimum wordt beperkt en waar de benauwdheid te groot wordt. wie deze ontdekking met Berthil Oosting heeft meegemaakt, krijgt genoeg fiducie in het boek leviticus om door te lezen. En langzaam groeit het besef dat dit boek na exodus nodig is. als een oord om op adem te komen, wanneer de strijd te zwaar wordt en de kracht wegvalt.