- teksten van de dichters Eva Gerlach en Sasja Janssen. Wonderlijk hoe beeld en tekst elkaar opladen als ze naast elkaar staan. De gedachten kunnen een hoge vlucht nemen als een dichter meekijkt naar gewone dingen: een snotterig zeepje, een half opgegeten boterham in een lunchtrommeltje, een barst in de muur. Zonder enige moeite komen Gerlach en Janssen bij grote zaken als tijd, dood en liefde. Niet gelijk van toon, het werk van deze dichters, maar even briljant en inventief. Fijnzinnig, geestig, zoals dit, naar aanleiding van 'het eeuwige peertje' aan het plafond: Te bedenken: dat defi nitief niet bestaat, dat alles wat wij ons kunnen voorstellen, tegelijk alles is waaraan wij twijfelen, dat het (...) levensbedreigend is om wat dan ook te voltooien. ...hij kan niet door de ruimte heen kijken zoals een vrouw, schrijft Sasja Janssen. Dit met liefde vormgegeven boek laat zien wat kijken is. Sistermans, Gerlach en Janssen maken met kijken alledaagse zaken nieuw. Oftewel, vrij naar de Duitse dichter Christian Morgenstern: de diepte zit verstopt. Waar? Aan de oppervlakte. Eva Gerlach (1948) is dichter en vertaler. Ze publiceert vanaf 1977 poëzie en sinds 1989 ook jeugdpoëzie. Aan haar werden acht literaire prijzen toegekend, waaronder in 2000 de P.C. Hooft-prijs. Haar oeuvre telde ruim 20 titels in 2014. Gerlach bezit het vermogen zo te schrijven dat in taal samenvalt wat in werkelijkheid gescheiden is. (...) Alleen wanneer het lukt om de vreemdheid van de buitenwereld tevoorschijn te halen, is het mogelijk enige vaste grond te vinden. Dat niet alleen 'wijzelf' vreemd en verdeeld zijn, maar ook de wereld, stelt dan misschien enigszins gerust. (Citaat: Hans Groenewegen) Sasja Janssen (1968) debuteerde in 1999 in De Revisor. Ze publiceerde de romans De kamerling (2001) en Teresa zegt (2005). Na de dood van haar vader legde ze zich vooral toe op poëzie: de goed ontvangen bundels Papaver (2007) en Wie wij schuilen (2010), genomineerd voor de Jo Peters Poëzieprijs. Ik trek mijn species aan (2014) is genomineerd voor de VSB Poëzieprijs 2015. Haar werk verschijnt bij uitgeverij Querido. Ze treedt op in binnen- en buitenland, zoals op de poëziefestivals in Granada en in Medellín, en vorig jaar op de internationale Book Fair in Guadalajara, Mexico. Sasja Janssen is docente Nederlands als tweede taal, woont en werkt in Amsterdam.


Bianca Sistermans maakte sublieme foto's die duidelijk maken dat de directe werkelijkheid om ons heen vol zit met vertrek, verlatenheid, vergeefsheid. Zij is de fotografe van het allergewoonste, de scheur in de muur, het verzopen zeepje in het bakje, de boterham met hagelslag, de lipstick op het theekopje. Eva Gerlach heeft in eerste instantie bij een tentoonstelling ervan Gedichten gemaakt die heel duidelijk ingaan op wat we zien: de weliswaar aanwezige maar toch verwaarloosde werkelijkheid van rommelkast en glassplinters, opgedroogd citroensap in de perser, spul gestopt in de reten van een radiator. Voor deze boekuitgave heeft Sasja Jansen er, op haar wat minder duidelijk verwijzende manier, een aantal gedichten toegevoegd, waardoor dit boek als een bijzonder geslaagde, en fraai vormgegeven, ode aan het vergankelijke en voorbij geziene karakter van ons bestaan kan worden beschouwd.