Lit.: Knuvelder III, 99; Buijnsters, Wolff & Deken (Leiden 1984); Van der Vliet, Wolff en Deken's Brieven van Abraham Blankaart. Een bijdrage tot de kennis van de Reformatorische Verlichting (Utrecht 1982) Buijnsters (W&D) 173, 226; Buisman 2532, 1738; Knuttel (Verb. Boeken) 2; Mateboer 641-01/08, De achtdelige 'Historie van den heer Willem Leevend' is met zijn meer dan 3000 pagina's het omvangrijkste werk dat Betje Wolff en Aagje Deken hebben geschreven. Ze deden er achttien maanden over. 'Willem Leevend' is evenals de eerder verschenen 'Sara Burgerhart' en 'Cornelia Wildschut' uit 1793 een roman-in-brieven. Toen de eerste delen verschenen stonden de dames op het toppunt van hun roem. Dat blijkt ook wel uit het uitzonderlijk hoge honorarium van 6000 gulden dat Van Cleef hen voor de acht delen betaalde. Knuvelder noemt het werk "de samenvatting en beoordeling van het denken en voelen der laat-achttiende eeuw. Breed opgezet, groot van lijn, is het tevens tot in de kleinste en fijnste details bewerkt". En Buijnsters karakteriseert het als "een zedenspiegel voor de Hollandse burgerij". Het boek had echter lang niet het succes van 'Sara Burgerhart'; pas honderd jaar later is het voor het eerst herdrukt. Het anonieme 'Aanhangzel' dat hierbij is gevoegd, is een smaadschrift tegen Betje. Zij zelf was ervan overtuigd dat het geschreven was door de publicist Willem van Ollefen Caspersz. en gedrukt bij Dirk Meland Langeveld in Amsterdam. Buijnsters vermoedt dat het een wraakactie was van Van Ollefen en Langeveld. De laatste zou in conflict zijn gekomen met Betje Wolff nadat hij zonder haar toestemming drie bundels 'Mengel-Poëzy' met eerder gepubliceerde gedichten had uitgegeven. Het 'Aanhangzel' werd als "godslasterlijk" op 27 februari 1787 in Den Haag verboden, en op 9 januari 1789 ook in Haarlem. Bron: Steur 2010