In Het Hof van Barmhartigheid, het eerste boek van deel 3 van De tandeloze tijd, behandelt Albert Egberts het leven als een experiment in verwording en verloedering, met als doel de werkelijkheid van haar vlies van vertrouwdheid te ontdoen. Als hij tenslotte van 21 op 22 september 1977 zijn levensdag gaat vieren, doet het experiment hem uiterst onzacht op de besneeuwde bodem van de nacht belanden.
Tijdens zijn reis door het schemerduister van het vagevuur maken we onder anderen kennis met de Napolitaanse kinderhandelaar Gesù, de basgitarist en guerrillero Freek, de in z'n eentje Kristallnacht spelende neo-fascist Baartscheer, en een gedetineerde huisvrouw die het gitzwarte sprookje van de dubbele oudermoord vertegenwoordigt.
rec. In dit derde deel van de romancyclus 'De tandeloze tijd' dat nu pas, enkele jaren na deel 4, verschijnt en dat in twee boeken uiteenvalt, is wederom een grote plaats toegekend aan de hoofdpersonen uit de eerdere delen Albert Egberts en zijn vrienden, Thjum de acteur en Flix de beeldhouwer. Daarnaast treden allerlei andere personages op, zoals advocaat Quispel, die al centraal stond in deel 4. Ook spelen enkele nieuwe personages een prominente rol en zeker de Napolitaanse kinderhandelaar en de beklagenswaardige veronderstelde moordenares Hennie A. zijn van belang. In de vele, niet buitengewoon lange hoofdstukken, overigens zeer ongelijk van lengte, worden de personages om en om, en met een zekere ritmewisseling, zelf aan het woord gelaten, en zij laten de lezer heen en weer schieten tussen de beurtelings hilarische, navrante, exuberante, volks-eenvoudige (Hennie A.) en ronduit carnavaleske en Rabelais-achtig-pornografische scenes. Samen geven ze de roman de veelstemmigheid van een symfonie, met alle schommelingen in tempo en toon.