'Op zoek naar informatie over geloof en leven van de eerste christenen grasduinde Slavenburg in een keur aan geschriften: Oude en Nieuwe Testament, de Nag Hammadi-geschriften (vooral het Thomas-evangelie), Romeinse geschiedschrijvers, de kerkvaders, kerkverordeningen, apocriefen. Pas daarna verdiepte hij zich in de wetenschappelijke literatuur over het joodse christendom. Er is veel onderzoek gedaan naar dat christendom. Maar hoe baanbrekend de resultaten soms ook waren, geen van de onderzoekers durfde daaruit consequenties te trekken, is Slavenburg opgevallen. 'Ze zeggen in grote lijnen allemaal hetzelfde: het joodse christendom is het meest oorspronkelijke christendom en wat er in die oudste christelijke gemeenschap werd beleden verschilt erg van het latere christendom. In mijn ogen zou zo'n conclusie verstrekkende gevolgen moeten hebben voor de theologie van vandaag.' (...) Het grootste verschil tussen de christelijke joden en de paulinische gemeenten is volgens Slavenburg het feit dat de eersten in de directe erfenis stonden van Jezus' daden en vooral woorden, terwijl Paulus autoriteit gaf aan de Christus die hem in een visioen was verschenen. De mondelinge overlevering was daardoor bij Paulus van minder prominent belang. Daar komt bij dat de joodse christenen zich, anders dan de paulinische gemeenten, niet eerst hoefden te organiseren, want zij bleven samenkomen in synagoge en tempel. Tijdens hun bijeenkomsten bij particulieren thuis konden ze zich daarom helemaal richten op hun Christus-ervaringen, op de uitspraken van Jezus en op de ethische leefregels die hij daarmee had gegeven. Er werd druk geprofeteerd, leraren en leraressen legden Jezus' woorden uit. Men at en bad samen en de daad werd bij het woord gevoegd door te delen met minderbedeelden.' Zo, stelt Slavenburg het zich voor, begaven de vroegste christenen zich, als nieuwe loten aan de stam van het veelkleurige jodendom, ongehinderd door kerkverordeningen of leergezag, op weg naar het Koninkrijk van God.' (COKKY VAN LIMPT in Trouw 03.05.02).