Het wordt de hoogste tijd dat ik mijn verhaal vertel. Het eindigt bij Thibaut, die is zoals aan het eind van een vuurwerk. Het begint op de dag dat ik besloot niet langer te leven zoals je - in tegengestelde richting - een dalende roltrap op rent.
In 1987 belandt de Franstalige Antwerpenaar Pascal de Duve, na sinologie en filosofie gestudeerd te hebben in België en als vertaler Arabisch enkele maanden te hebben doorgebracht in de sloppenwijken van Cairo, in Parijs, waar hij doctoreert in de wijsbegeerte.
In 1990 verschijnt zijn schitterende debuutroman 'Izo', waarvoor hij twee literaire prijzen en evenveel nominaties krijgt.
Enkele maanden later blijkt hij seropositief te zijn en begin 1992 wordt hij ziek. Hij besluit een laatste reis te maken. 26 dagen op een bananenboot, alleen met de zee en zichzelf. Zijn logboek van die reis, 'Uitvaren', waarin hij nadenkt over liefde, leven, aids en dood, wordt onmiddellijk een internationale bestseller. Ondertussen besteedt De Duve veel tijd aan interviews en debatten waarin hij de mensen oproept hoopvol, hartstochtelijk en bewust te leven, en werkt hij aan een nieuwe roman.Op 16 april 1993 sterft hij, nog geen dertig jaar oud.
In 'Levensroes', een postume bundeling van dagboeknotities, schetsen van romans, aanzetten van verhalen en losse aantekeningen, lezen we zijn verhaal. Met zijn beschouwingen over liefde en dood, maar vooral over leven en schrijven, vormt dit boek de logische voortzetting van 'Uitvaren'. Dezelfde kracht en dezelfde ontroering spreken eruit. 'Dronken van leven', zei Pascal de Duve.
'Levensroes' moge ervan getuigen.