A. Alberts is behalve de sublieme literator van de verhalenbundel De eilanden en de roman De bomen een historicus van groot belang. Hij heeft dit getoond met zijn memoires, die Namen noemen en De Franse slag heten, en andere geschriften. Hij laat het nu weer blijken, degelijk en amusant, met De huzaren van Castricum, een onthullend stuk vaderlandse geschiedenis.

Het boek toont in de eerste plaats aan dat Nederland, de Verenigde Republiek, in de tweede helft van de achttiende eeuw niet het suffe landje was dat ons traditioneel wordt overgeleverd. Tijdens de Pruikentijd had Nederland internationaal heel wat in de melk te brokkelen, zij het dan in de eerste plaats financieel en op zee. De Nederlandse hulp aan de Britse koloniën in Noord-Amerika heeft de opstand daar doen slagen en zo dus bijgedragen tot het ontstaan van de Verenigde Staten van Amerika. Ook grote landen in Europa, Engeland, Frankrijk en Rusland bij voorbeeld, stelden bij hun rivaliteiten hoge prijs op een bondgenootschap met de Republiek. Toen dit uitliep op toenadering tot Frankrijk, via de Patriotten, vielen de Engelsen en de Russen in 1799 Noord-Holland met geweld binnen. Daar werd misschien wel de hevigste oorlog, ooit op Nederlands grondgebied gevoerd, in enkele maanden uitgevochten. In de duinen bij Castricum versloegen de Nederlanders en Fransen hun vijanden.

Alberts heeft deze episode met het hele kunnen van zijn veelzijdige schrijverschap levendig op papier gezet. De mensen, heel curieuze figuren vaak, voeren de boventoon. Het Nederlandse landschap, op het eerste gezicht zo onheroïsch, is een prachtig decor.