Pb, in-8, 71 pp., bibliografische noten.
Onze bespreking in 1994 spitste zich toe op sponsoring:
Ook Prof. Witte stelt zich vragen bij de tv-sponsoring : "(...) Maar ook de vrees dat de program¬ma's aan de wensen van de sponsors worden aangepast, is niet denkbeeldig. (...) Gaat men bij voorbaat de programmering toch niet zo inrichten dat de sponsors er niet omheen kunnen ? Vindt er soms overleg met de sponsors plaats ? Deze 'derden' betalen immers mee en het is niet altijd duidelijk of ze geen commerciële tegenprestaties vragen. De geloofwaardigheid van de openbare omroep kan op die wijze door de commercie worden aangetast, terwijl de grenzen tussen het publieke en het commerciële bestel erdoor vervagen. (...)"

Indien de Voorzitter van de Raad van Bestuur van de BRTN - die zegt haar essay "niet als Voorzitter van de Raad van Bestuur van de BRTN, maar wel als VUB-hoogleraar hedendaagse politieke geschiedenis en docente van het vak 'Media en politiek' (o.c., blz. 10) te schrijven - deze problematiek nog steeds in de vragende vorm wil stellen dan is het wellicht toch aangewezen dat terzake enig empirisch onderzoek wordt verricht.

Uit ervaring hebben wij geleerd dat er 'uiter-aard' rekening wordt gehouden met de wensen van de sponsors (soms zelfs van het thema tot en met het gekozen camerastandpunt), natuurlijk vragen zij commerciële tegenprestaties (dit is toch het wezen zelf van het handeldrijven), ook in ruil voor gelden die de kassa's van de BRTN of die van de VAR nooit hebben doen rinkelen.

De vraag óf de geloofwaardigheid van de openbare omroep kan aangetast worden door de genoemde praktijken lijkt ons zelfs niet relevant meer, wél in hoeverre de reeds toegebrachte schade nog te herstellen valt.

Overigens hadden wij liever gezien dat Prof. Witte haar pleidooi juist wél als Voorzitter van de Raad van Bestuur van de BRTN had geschreven. Dan was wellicht de vervaging van de grenzen tussen de academische en de politieke wereld niet nogmaals op zo'n flagrante wijze geëtaleerd geworden.