Hoe schrijf je een boek over Langedijk en de oorlogsperiode 1940-1945 dat de huidige Langedijkers aanspreekt? Voor die vraag stond ik, toen de opdracht tot het schrijven van dit boek goed tot me doordrong. Het antwoord heb ik niet gezocht in het aandragen van zoveel mogelijk feiten over elk onderwerp. Dan komt er een algemeen beeld met getallen, percentages en vergelijkingen. Bijvoorbeeld hoeveel onderduikers waren er in Langedijk, welk percentage van de bevolking was dat en was het meer of minder dan het gemiddelde in Nederland. Zoiets kan historisch allemaal wel kloppen, maar op die manier wordt het onmogelijk een aantrekkelijk en leesbaar boek te maken. Meer heil zag ik in het idee om bij elk onderwerp een persoon centraal te stellen om op die manier een bepaald facet van de oorlog te verlevendigen.

Dit uitgangspunt, het persoonlijke verhaal dus, hield in dat ik de mensen moest opzoeken. En dat is gebeurd. Tientallen gesprekken heb ik voor de totstandkoming van dit boek gevoerd. Het viel mij daarbij op dat de mensen nog zo veel en zo nauwkeurig konden vertellen. Na elke keer aanbellen deed er iemand open, die mij met gemak vijftig jaar en langer mee terug nam in de tijd. Regelmatig kwam het voor dat de kinderen van de geïnterviewden voor de eerste keer hoorden wat hun ouders hadden meegemaakt in de oorlog. Onvermoede herinneringen kwamen boven de mooiste anekdotes en de treffendste details. Allemaal zaken die in geen enkel archief te vinden zijn. De gesprekken leverden een schat aan gegevens op.

Het openen van deuren naar die onverwachte persoonlijke verhalen is daarom in de titel van dit boek terug te vinden. Het geeft het beste aan hoe dit boek tot stand kon komen. Mijn grote dank gaat daarom uit naar alle mensen die mij met zoveel openheid hun verhaal hebben verteld.

Arie Kaan, Heiloo, maart 1995