Mooie vertalingen van Jacoba van de Velde en F.C. Kuiper.

Samuel Barclay Beckett (Foxrock, Dublin, 13 april 1906 - Parijs, 22 december 1989) was een Ierse (toneel)schrijver en dichter. Hij wordt beschouwd als een van de belangrijkste auteurs van de twintigste eeuw. Hij studeerde Frans en Italiaans aan Trinity College in Dublin en doceerde Engels in Parijs, waar hij in 1927 James Joyce leert kennen en waar hij zich vanaf 1937 definitief vestigt. Hij is vooral bekend als auteur van klassiek geworden toneelwerken, waaronder Wachten op Godot, maar schreef ook romans, zoals Murphy (1938) en Hoe het is (1961) en de cyclus Molley /Malone sterft Naamloos (1947-1948). In 1969 kreeg hij de Nobelprijs voor de literatuur.

ln 1948-49 schrijft Beckett de romantrilogie Molloy, Malone sterft, Naamloos en het toneelstuk Wachten op Godot, maar pas in 1953 raakt hij, dankzij de internationale doorbraak van Wachten op Godot, bij een groot publiek bekend.

Geen toneelstuk uit de twintigste eeuw deed zoveel stof opwaaien als Wachten op Godot van Samuel Beckett. Twee mannen staan onder een kale boom te wachten op een vreemdeling, dat is de hele handeling. Maar de dialogen zijn even tijdloos als een film van de Marx Brothers of een stuk van Shakespeare. Uit dezelfde bijzondere creatieve periode in zijn leven, de jaren veertig, stammen de romans Molloy, Malone sterft en Naamloos, die samen een even aangrijpende als vermakelijke trilogie vormen.

Alleen op de wereld. Aftakelende halfpersonages, hopeloos vastgeklonken in zichzelf en aan een grauw overgangsgebied tussen leven en dood, opgeroepen in een minimalistische schriftuur, ontoereikend als de taal is om de werkelijkheid te vatten: dat kenmerkt het oeuvre van Beckett.

De bundel omvat de prozatrilogie "Molloy", "Malone sterft" en "Naamloos, alle drie absurdistische hoogtepunten uit de jaren '50. De twee monologen uit "Molloy", rond tollende redeneringen van de zwerver Molloy en de kleinburger Moran, de dubbelgangerfantasieen in "Malone sterft" van de in zijn schrift krabbelende, verlamde Malone (Me alone) lopen door in de dubbelstructuur van "Naamloos" gefragmenteerd tot de stamelende woordenreeksen van steeds wisselende personages. Met behoud van humor en ironische afstand, dat wel!

'Samuel Becketts talent demonstreert zich in de krasse relativering van het bedrijf der mensen, zoda de 'bodem' van het bestaan er bloot door komt te liggen; in de ironie die, ondanks ellende en verveling een speels element in het werk brengt; in de flitsen verheldering en inzicht die, in de romans, uit de woordenstroom oplichten, en in de mogelijkheid voor de lezer om, na Beckett's relativering, de wel aangeklede mens en de overvloedig gestoffeerde wereld met een andere blik te bezien.'
- Adriaan Morriën, Het Parool