Op 9 juli 2011 werd de dichter Jean Pierre Rawie getroffen door een herseninfarct. Rawie deed op 3 september 2011 in het Dagblad van het Noorden verslag van wat er gebeurde na zijn herseninfarct. Een fragment:

“Wij stonden in de keuken, zij en ik, toen ik bevangen werd door één dier duizelingen waar ik de laatste tijd wel meer last van had, maar waarvan de artsen mij verzekerden dat er niets aan de hand was. Aangezien ik er deze keer ook raar bij praatte, begreep De Jonge Vrouw Die De Beste Jaren Van Haar Leven Aan Mij Vergooit – vanaf nu kortheidshalve aangeduid als Esther – wat haar te doen stond. Ze belde het alarmnummer, liet zich niet met een kluitje in het riet sturen, en binnen de kortste keren lag ik in een ambulance naar het Academisch Ziekenhuis, vanaf het Schuitendiep zelfs met gillende sirenes: een klein stukje, maar toch. In het UMCG werd onmiddellijk – bij aandoeningen van de hersenen is tijd van belang – een agressieve bloedverdunning, een zogeheten trombolyse, toegepast, waarna ik op de medium care belandde. Daar heb ik de eerste dagen vooral geslapen, zodat mij de levendige belangstelling die de politie aan de dag legde voor mijn Russische buurman grotendeels is ontgaan. Pas later bedacht ik wat een goeie plek voor liquidaties zo'n ziekenhuis is; je moet natuurlijk niet te luidruchtig te werk gaan, maar wat extra gerochel valt niet op achter die gordijnen. Na enig scan-onderzoek bleek ik een dissectie in mijn linker nekslagader te hebben, een soort lekke binnenband, waardoor een minuscuul stukje weefsel in de hersenstam terecht was gekomen met alle gevolgen van dien: ik kon nauwelijks verstaanbaar spreken en mijn rechter (de boel werkt immers gespiegeld) lichaamshelft leidde een eigen leven.”

Vanaf die tijd signeert Rawie zijn bundels niet meer met de hand, maar gebruikt hij een signeerstempel. Daarmee is dit boek ook gesigneerd