Hoe 'fout' was de familie van Hanneke Wijgh tijdens de Tweede Wereldoorlog? Waarom sloot haar vader zich aan bij de Waffen-ss, net als twee van zijn broers? Wat is de rol van haar bunkerbouwende grootvader? En waarom is haar oma ooit verstoten? Was zij een overspelige vrouw, zoals opa Wijgh beweerde? Of had hij zijn vrouw toch zelf bezwangerd?

Deze vragen vormden het begin van Hanneke Wijghs zoektocht naar de waarheid over haar vaders familie, voor zover die zoveel jaren na de oorlog nog te vinden was. Ze zocht in archieven, sprak met oude en nieuwe familieleden en reisde naar de plekken die een rol hebben gespeeld in het leven van haar vader, grootvader en ooms. Gemakkelijk was de zoektocht niet. Ooit dacht ze met een afstandelijke en haast wetenschappelijke blik naar haar eigen verleden te kunnen kijken, maar dat was een grote vergissing. Het raakte haar meer dan haar lief was.

'Vanaf het station in Vught liepen mijn moeder, mijn broer en ik eerst naar een verzamelpunt in het bos, waar we op een gids moesten wachten die de bezoekers naar het strafkamp zou begeleiden. Er stonden al her en der wat mensen verspreid op de ontmoetingsplek onder de dennenbomen. Mijn moeder ging met ons achteraan staan, een beetje afzijdig van de groep. Ze groette niemand, hoewel ze toch een aantal wachtende vrouwen herkend moet hebben omdat ze maandelijks in Vught op bezoek ging. De sfeer in dat bos was geladen. Niemand sprak een woord, alsof iedereen zich schaamde voor zijn aanwezigheid. Op de grond lagen dennenappels die we niet mochten oprapen. Mijn moeder had dat verboden, uit angst dat onze vers gestreken kleren vies zouden worden. De prikkelende lucht van dennenappels was het enige genot dat overbleef.

Het duurde lang voor de groep zich in beweging zette. Bij de ingang controleerden bewakers mijn moeders papieren. Op de binnenplaats werd ik omhelsd door een mij onbekende man. Het was mijn vader. Hij herkende mij en mijn broer van de foto's die mijn moeder had meegestuurd met de tweewekelijks toegestane brief aan haar echtgenoot. Op een ervan zit mijn broer op een hobbelpaard, ikzelf hang stoer over een driewieler. Op een andere foto sta ik voor ons huis en kijk heel boos in de camera.'