Het begon op een open plek in het oerwoud. Op 10 augustus 1958 werd in Kouh op Irian Jaya (toen nog Nederlands Nieuw-Guinea) voor het eerst het Evangelie verkondigd aan mensen die nog nooit van Jezus Christus hadden gehoord. Was Kouh toen nog een volslagen onbekende naam, nu - 25 jaar later - heeft de naam van deze desa een bekende klank bij heel wat gereformeerden. Evenals trouwens de namen Kawagit en Boma en al die andere grotere en kleinere dorpen.

Ruim 25 jaar werken nu gereformeerde zendelingen in Zuid-Irian Jaya. In de loop van die tijd zijn daar onderwijskundigen, verpleegsters, een dokter, een technicus en een landbouwkundige bijgekomen, uitgezonden door verenigingen als Mezos, Meschobor en de stichting Hulp aan Verre Naasten (in 1978 samengevoegd tot één vereniging: De Verre Naasten).

Hoe is het daar eigenlijk op die open plek in het oerwoud? Wie wonen daar? Wat is het verschil tussen Mandobo- en Citak-mensen? Wat moeten ze doen voor de kost? Wat is hun kracht, en welke gevaren bedreigen hen? En wat is het verschil tussen vroeger en nu? Wat gebeurt er aan onderwijs en landbouw en hoe is de gezondheidszorg? Hoe leeft de kerk daar? Wie zijn de voorgangers, en hoe worden de kerkdiensten gehouden?

Op deze en nog veel meer vragen geven de zendingswerkers in dit boek antwoord. Wie dit boek heeft gelezen èn bekeken weet hoe zijn naaste op Irian Jaya leeft en werkt, eerst als heiden, later vaak - God dank - als christen. De christen in Nederland weet dan des te beter waarvoor hij moet bidden als hij Gods zegen vraagt over de zending. Een kwart eeuw mochten Nederlanders en Canadezen in het verre Irian Jaya het Evangelie verkondigen en de mensen daar leren in de dagelijkse praktijk vanuit dat Evangelie te leven.

Dit boek wil iets laten zien van de kerk daar. Die op eigen wijze en in eigen taal het christelijk geloof belijdt, het geloof in het Lam Gods, dat de zonde wegdraagt van allen die zich laten roepen, uit elke stam, ook uit stammen die wonen op open plekken in het oerwoud.