ver de cultuurgeschiedenis van de ezel en zijn bastaarden.
De ezel is lui, koppig, dom en komt alleen met stokslagen in actie .... De ezel is slim, taai en meegaand, kent zijn eigen grenzen, vlucht niet voor gevaar, leeft op een schraal dieet en is al millennia lang 's mens lastdrager en rijdier. De ezel is "vriend van jong en oud, van de beek en de vlinder, van de zon en de hond, van de bloem en de maan, geduldig en bedachtzaam, weemoedig en beminnelijk, de Marcus Aurelius van de velden ......", aldus de Spaanse dichter Jiménez.
Ezel & mens – een combinatie van duizenden jaren, maar de mens waardeerde en waardeert de ezel lang niet altijd voldoende.
Sinds mensenheugenis nemen ezels en hun bastaarden met weinig en vaak slecht voedsel genoegen: ze zijn lastdieren, trekken wagens, werken op het land en worden door mensen bereden. Is de vlakte het terrein voor paarden, ezels staan stevig op hun benen en lopen makkelijk door ruig gebied, over bergen en langs smalle paadjes. Ezels kunnen vrij oud worden, verrichten dertig jaar of langer zwaar werk en zijn hun hele leven nuttig voor de mens.
Dit boek gaat niet over het levende dier met zijn mooie grote, wollige oren en zijn grote ogen of over zijn verzorging. De ondertitel – archeologie, geschiedenis, cultuur, kunst & literatuur – zegt het al. Hoe gebruikte en bekeek de mens ezels? Hoe dacht hij over hen? Hoe zijn de ezel en zijn bastaarden afgebeeld of beschreven? In hoeveel verhalen, sprookjes en legende figureren zij?
Zo veelzijdig als de geschiedenis en cultuur van de mens zijn, zo gevarieerd en veelzijdig zijn die van de ezel en zijn bastaarden."

NRC: "mix van heden en verleden doet fijnzinnig recht aan een intelligent en verguisd dier".
De Telegraaf: de auteurs "laten alle kanten van het dier zien in hun prachtig geïllustreerd boek".
Biblion: "de teksten zijn van hoog niveau en vlot. ... Zeer aantrekkelijk voor historisch geïnteresseerden, literatuur-, kunst- èn dierenliefhebbers".