Halfleer met 18e-eeuwse banden. Rugtitel in goudopdruk, 14,5 x 8,5cm

Banden versleten, rug met scheuren (zie foto's), vooral tome 1. Bindingen en boekblokken vast en goed. Interieur schoon en onbeschadigd, lichte verkleuring van het papier, vlekje op een enkele bladzijde. Lichte vlek op de snede van tome 1, maar niet doorwerkend naar interieur. Hoeken zijn gebutst en versleten. Ondanks de flinke slijtage zijn de boekjes nog stevig en liggen goed in de hand.

Tome 1: op schutblad in inkt bibliotheekgegevens (Monastere SteMarie) en ex libris op titelblad. Bruine vlekken op schutblad, titelblad en opdrachtpagina. Verder schoon.
Tome 2: op schutblad en titelpagina (dezelfde) bibliotheekgegevens in inkt. Verder schoon.

Uiterst zeldzame 17e eeuwse uitgave van dit werk. In 1654 voor het eerst uitgegeven, met behulp van de Prince de Conty, aan wie deze 1663 editie is opgedragen. Door zijn ziekte (zie onder) kon Surin het werk niet zelf schrijven, maar heeft hij het gedurende een aantal jaren gedicteerd. Het geldt als zijn hoofdwerk.


Jean-Joseph Surin (1600-1665) was een Franse Jezuïet, mysticus, asceet, prediker, schrijver en exorcist. Hij leefde en werkte rondom Bordeaux, was ook priester te Rouen. Hij werd bekend door deelname aan de beruchte Loudun exorcismen in 1634-7 en om zijn getroebleerde leven. Hij was reeds ziekelijk toen hij deelnam aan de exorcismen van een groep nonnen in het Ursulinenklooster te Loudun. Dit werd een berucht proces, waarmee zelfs kardinaal Richelieu zich bemoeide en vermoedelijk door diens toedoen een lokale priester, Gaudier, die de aanstichter van de bezetenheid der nonnen zou zijn (vermoedelijk was echter de abdis, Jean de Anges, verliefd op hem geworden en mondde de niet beantwoorde liefde uit in "bezetenheid" van deze groep nonnen) de dood vond op de brandstapel. Het verhaal ging dat Surin zelf bezetten raakt, toen hij Jeanne des Anges exorceerde. Mogelijk speelde de liefde opnieuw een rol (beide waren ongeveer even oud). De kerk trok Surin terug uit het proces en ruim 20 jaar lang kon hij niet meer spreken of zich goed bewegen en werd hij gekweld door geestelijke en lichamelijke ongemakken, zozeer zelfs dat hij een mislukte poging ondernam zich van het leven te beroven. Uiteindelijk hervond hij zichzelf enigszins en vanaf 1657 begon hij ook te publiceren. Door zijn, naar verluidt, grillige gedrag, mogelijk ten gevolge van een levenslange psychiatrische aandoening en versterkt door Loudun, werd hem het publiceren echter verboden door zijn eigen Jezuïetenorde. Zijn werk zou te eigenzinnig zijn. Zijn hoofdwerk, de Catéchisme Spirituel, kwam later zelfs op de Index terecht. Hij publiceerde echter toch, zij het onder andere naam of alleen met initialen of met ***. Ook posthuum werd zijn werk nog lange tijd anoniem uitgegeven. Hij was een begaafd en geleerd man, die ook nog eens de gave van het woord had. Vanwege zijn ascetische en zeer bescheiden levenshouding was en is hij een belangrijke spirituele inspiratiebron voor velen, o.a. voor Paus Franciscus. De geschiedenissen rondom Loudun en de lange periode van zwijgen van Surin daarna hebben tot tal van speculaties geleid, o.a. als zou het om een doofpot affaire gaan. In de 20e eeuw zijn er zelfs films en boeken over geschreven. Een buitengewoon interessante historische figuur, die nog nader onderzoek verdient.



In zijn "spirituele catechisme" probeert Surin antwoord te geven (met zelf gestelde vragen) op geestelijke en spirituele vragen. In zijn antwoorden verwijst Surin dikwijls naar de Schrift, naar kerkvaders en medebroeders. Maar veel komt van zijn eigen inzichten. De geformuleerde antwoorden zijn diepzinnig, ook wanneer ze uitblinken in hun eenvoud. Het gaat over geloof, gewetensvragen, de ziel, de belijdenis, goed en kwaad e.d. Deze spirituele richtlijn om de "perfecte Christen" te zijn is in feite tijdloos en getuigt van een mens die zijn geloof helemaal doorvoeld heeft en daardoor een spiritueel leraar voor velen kon en kan zijn.