Over de geschiedenis van het Nederlandse kolonialisme in "de West" zijn honderden boeken geschreven. Het verhaal van de vele honderden Antillianen en Surinamers die gedurende drie eeuwen koloniale overheersing (1634/ 1667-1954) in Nederland belandden is echter nog nooit verteld. In het Westindische deel van In het land van de overheerser wordt dit stukje geschiedenis nu voor het eerst beschreven.

Tot ver in de 19e eeuw waren het voornamelijk slaven die als bedienden en ter meerdere glorie van hun meesters in het land van de overheerser belandden. Dit gebruik van slaven op Nederlandse bodem werd pas met de afschaffing van de slavernij in de Nederlandse gebiedsdelen (1863) ondubbelzinnig verboden. Westindische bedienden en kindermeisjes, zoals de Curaçaose yaya's, bleven echter tot in de 20e eeuw "hun" families naar Nederland vergezellen. Natuurlijk kwamen ook inwoners uit "de West" vrijwillig naar het koloniale moederland. Een belangrijk motief was daarbij het volgen van onderwijs. Deze studenten behoorden aanvankelijk, een enkele uitzondering daargelaten, tot de lokale Europese elite. Vanaf het einde van de 19e eeuw kwamen echter steeds meer Surinamers en, in mindere mate, Antillianen uit de Afro-Caraïbische bevolkingsgroep hier onderwijs volgen.

Na 1900 wordt de Surinaamse gemeenschap in Nederland gestaag groter. Ook arbeiders, musici en verpleegsters vestigen zich in de grote steden. Verenigingen als de Bond voor Surinamers en de Vereeniging Suriname worden al voor de oorlog opgericht. De militante Surinaamse activist en schrijver Anton de Kom speelt in anti-kolonialistische organisaties een grote rol. De Duitse bezetting is ook voor de Antilliaanse en Surinaamse gemeenschap in Nederland een zware tijd. De Kom en de Arubaanse student "Boy" Ecury sterven als verzetsmensen, terwijl vele Joodse Westindiërs worden gedeporteerd.

De na-oorlogse jaren worden gekenmerkt door een verdere groei van het aantal Westindiërs in Nederland en een versterkt nationalistisch bewustzijn, dat vorm krijgt in organisaties als Wie Eegie Sanie, Ons Suriname en de Vereniging van Antilliaanse Studenten in Nederland.

Over slaven en studenten, over muzikanten en matrozen, over politici en poëten - over hen allen wordt verteld hoe zij "het moederland" vonden, wat zij er deden en hoe zij er werden behandeld. Talrijke facsimilés en foto's dragen er toe bij, dat in dit boek een boeiend beeld wordt gegeven van drie eeuwen Antilliaanse en Surinaamse geschiedenis in Nederland.