De Gestalt theorie van leren, ontwikkeld door Wolfgang Köhler is een onderwijsfilosofie gebaseerd op de principes en ideeën van de Gestaltpsychologie.

Gestalt betekent letterlijk ‘geheel’ of ‘verenigd’.

De Gestalt theorie stelt dat het geheel van een reeks stimuli, zoals verbale en non-verbale communicatie, een grotere invloed op het gedrag heeft dan afzonderlijke delen; individuen kunnen meer baat hebben bij het bestuderen van elementen van een onderwerp in relatie tot elkaar in plaats van ze simpelweg uit het hoofd te leren.

Op deze manier wordt nieuwe informatie naast eerder geleerd materiaal aangeleerd, zodat geen enkel stukje informatie alleen bestaat, maar als onderdeel van een uniform lesplan.

In het bijzonder richt de Gestalt theorie zich op hoe mensen leren, wat gebaseerd is op onze eerdere ervaringen met soortgelijke objecten of van andere zintuigen zoals geluid en geur.

Dit betekent dat wanneer je een object op tafel ziet, je hersenen alle functies zullen invullen op basis van je eerdere ervaringen met soortgelijke objecten of van je andere zintuigen. Gestalt theorie stelt dat we deze associaties niet hoeven te leren omdat we ze van nature al kennen: het is onze automatische reactie op een stimulus.

Het werd voor het eerst voorgesteld door de Duitse psycholoog Wolfgang Köhler in 1912 en is sindsdien uitgebreid door vele psychologen, waaronder Max Wertheimer (1923), Kurt Koffka (1935) en vele anderen.