De handen reiken ten hemel. De late middagzon beschijnt een dikke haardos. De manchetten zijn afgezakt en God mag weten hoe zijn pak nog zit. Het lichaam is op spanning en de woorden Gods verschijnen om hem heen. Er gaat iets bezwerends uit van het omslagportret dat de bundeling herinneringen aan Frans Breukelman begeleidt. Na lezing van de maar liefst drieënveertig bijdragen moet dit beeld eigenlijk ogenblikkelijk bijgesteld worden: het portret wil uitdrukking geven aan iets dat gebeurt. Dat niet te arrangeren moment waarop Woord en woorden samenvallen, de zinsverbanden de zijnsverbanden genereren zoals dat nimmer andersom kan en er iets ontstaat dat toch niet met minder aangeduid kan worden dan de transsubstantiatie van het Woord. Aan dat gebeuren kleeft iets onherleidbaars. Zeker, er moest hard voor worden gewerkt. Uitgebreid wordt bericht gedaan van de eindeloze stapels foliovellen, het urenlange draaien van de stencilmachine, het geplak en geknip, het schrijven en eindeloos herschrijven ( ‘Tijdens het uitdelen van een groot pak papier ziet een van de deelnemers het opschrift. Psalm 114. ‘O, dat heb ik al,’ zegt hij. ‘Neenee,’ zegt Frans, ‘nee, het is weer allemaal anders geworden’). (1) Toch leidt deze noodzakelijke arbeid niet tot het gebeuren zelf. Herhaaldelijk wordt in de bijdragen het woord van Breukelman geciteerd dat er eigenlijk geen toegang is tot de tekst. Je staat buiten en beziet nog eens een aoristus, een imperfectum. Je komt gewapend met wel zeven Semitische talen maar met geweld willen de woorden niet geopend worden. Zij waarschuwen elkaar: inbrekers! Maar dan gebeurt het en springt de tekst open. De mens wordt binnengelaten en ontwaart iets dat gezegd wil worden. Het gebeurt.