'Memento Mori, vergeet nniet dat gij sterven zult' . Deze orden geven treffend de houding van de Middeleeuwse mens tegenover de dood weer: bedenk dat u leeft in de schaduw van de dood, wees bereid uw ziel bij God aan te bevelen. De dood als onmiskenbaar onderdeel van het leven, Het sterven van de mens is geen individuele aangelegenheid. oals elke belangrijke gebeurtenis in het leven van een mens wordt de dood begeleid door plechtigheden die de band tussen het individue en de gemeenschap benadrukken: de rituelen bij het sterfbed, de begrafenis, het rouwen en, lter het gedenken. Ieder mens is een schakel in de eijdeloze ketting die het verleden en de toekomst mt elkaar verbindt. De Franse historicus hilippe Aries, een van de grondleggers en initiators van de 'mentaliteitsgeschiedenis' heeft in Het uur van onze dood als een van de eersten een indringend en monumentaal beeld gegeven van de betekenis die de dood - het sterven van de mens in al zijn facetten - in bijna tweeduizend jaar Europese cultuur heeft gehad en welke veranderingen daarin zijn opgetreden. In een zwerftocht van meer dan 15 jaaar lanfs dodenakkers, kloosters, kerken, musea, bibliotheken en archieven heeft Aries een interessante hoeveelheid uiteenlopend materiaal verzameld aan de hand waarvan hij dit terra incognica van de cultuurgeschiedenis in kaart brengt - van de door van de vroeg-middeleeuwse held Roland tot het troosteloze, onpersoonlijke sterven in de moderne ziekenhuizen. Het resultaat is een ongemeen boeiende studie over de dood die ons leert oer het leven en onze cultuur.