Maryse Condé baseert zich in Tituba op historische documenten van de berucht geworden heksenprocessen die in 1692 in Amerika hebben plaatsgevonden en welke historie Arthur Miller in de jaren vijftig inspireerde tot zijn befaamde toneelstuk The Crucible (De heksen van Salem). 'Ik voelde dat in deze processen tegen de heksen van Salem, die zoveel inkt zouden doen vloeien, die de nieuwsgierigheid en het medelijden van toekomstige generaties zouden opwekken en voor iedereen het meest waarachtige blijk van een lichtgelovig en barbaars tijdperk zouden worden, mijn naam slechts die van een onbelangrijk bijfiguur zou zijn. Hier en daar zou men kunnen leven dat er "een slavin van Antilliaanse oorsprong die waarschijnlijk aan voodoo deed" was geest.' Aldus de 'profetie' van de hoofdpersoon Tituba, de zwarte heks van Salem.Recensie(s)Tituba, dochter van een slavin die werd verkracht op de boot van Afrika naar Barbados, vertelt haar levensverhaal. Ze wordt ingewijd in de geneeskrachtige werking van kruiden e.d. en al gauw van hekserij verdacht. Tituba's ondergang wordt niet alleen door racistische blanken veroorzaakt, maar ook door de mannen waar ze verliefd op wordt. O.a. haar overleden moeder waarschuwt haar steeds hiervoor, wanneer zij aan haar dochter als geest verschijnt. De auteur is net als haar hoofdpersoon in de Cariben geboren. Ze studeerde in Frankrijk. Van haar verscheen naast enkele romans ook een bundel essays over literatuur uit de Antillen (1977). Haar grootste werk is 'Ségou' (1984). Dat familie-epos over het Mali van de 19de eeuw en 'Tituba' zijn beide romans rondom enkele historische feiten. Condé wil de leemtes in de geschiedschrijving opvullen. Over zwarte 'heksen' werd i.t.t. over blanke 'heksen' nooit geschreven. Deze roman komt wat traag op gang, maar wordt naar mate het verhaal vordert steeds rijker en boeiender. Condé speelt met de tijd, o.a. door een vrouw in de 17de eeuw over 'feministe' te laten spreken. 'Tituba' (1986) doet niet onder voor 'Ségou'. Herdruk als goedkope paperback; kleine druk.
(Biblion recensie, Roos-Marie Tummers.)