ROGERS

CARL. R . ROGERS (1902-1987) geldt als een der grote pioniers van de moderne psychologie, en hij mag met recht een figuur van historische betekenis worden genoemd. Na een studie klinische psychologie aan de Universiteit van Columbia begon hij zijn loopbaan als directeur van een begeleidingscentrum voor probleemkinderen in Rochester. Daarna volgden professoraten aan de universiteiten van Ohio, Chicago en Wisconsin. In 1963 stichtte Rogers het al snel beroemde Centre for the Study of the Person in La Jolla, Californië, waar hij zijn verdere leven actief zou blijven. Met zijn «cliënt-gerichte therapie» en zijn «non-directieve» behandelmethode bracht hij een doorbraak teweeg in de behandeling van psychische klachten en in de opvattingen omtrent de menselijke persoonlijkheid. In de visie van Rogers staan de drang naar vrijheid en zelfstandigheid van het individu centraal. Van belang daarbij zijn vragen zoals: wat betekent persoonlijke groei? - hoe kan men de medemens bijstaan in zijn streven naar zelfontplooiing? - wat zijn de voorwaarden voor een waarlijk constructief en creatief leven? Hiermee bleek Rogers de wegbereider van een ingrijpende mentaliteitswijziging in de wereld van psychotherapie, counseling, zielzorg en maatschappelijke hulpverlening. Hij wenste mensen met psychische problemen niet te bezien als patiënten die «beter» gemaakt moesten worden, maar als cliënten die geholpen dienden te worden om zelf een eigen weg naar persoonlijke groei te vinden. Zijn authentieke en optimistische visie op de menselijke natuur heeft hij in zijn klassiek geworden hoofdwerk Mens worden te boek gesteld. Na een zeer openhartige autobiografische schets ontvouwt Rogers hier tot welke inzichten hij in zijn lange beroepspraktijk is gekomen. Aan allen die betrokken zijn bij opvoedingsvraagstukken en relatieproblemen biedt dit werk onverminderd inzicht en praktische inspiratie.