Een veelomvattend onderzoek naar de huwelijksproblemen, het proces dat tot een echtscheiding leidt en de ervaringen na de echtscheiding. Een immer actueel boek dat beter inzicht geeft in alles wat met echtscheiding samenhangt.
Weeda studeerde vanaf 1961 sociologie in Wageningen en was daarna wetenschappelijk medewerker respectievelijk universitair hoofddocent sociologie aan de Universiteit van Wageningen. Zij promoveerde in 1976 op een proefschrift waarin ze op basis van de literatuur verschillende typen communes vergeleek, een samenlevingsvorm die in die periode weer aan populariteit won. Weeda liet zien dat het verschijnsel omstreeks 1975 geen grote vlucht had genomen maar marginaal was gebleven ondanks de betrekkelijk grote aandacht in de media. Een andere conclusie was dat zogenaamde religieuze communes weliswaar relatief duurzaam zijn gebleken en gauw 50 jaar oud kunnen worden, maar in de moderne tijd weinig aantrekkingskracht uitoefenen. Kwetsbaar zijn de zogenaamde politieke communes die vaak slechts enkele jaren bestaan en door meningsverschillen uiteenvallen.
Ze was vanaf 1986 buitengewoon hoogleraar emancipatievraagstukken aan de Rijksuniversiteit Groningen en tot 2006 universitair hoofddocent sociologe aan haar alma mater. Zij verrichtte onder meer onderzoek naar relaties en netwerken, emotionele intelligentie, androgyn leiderschap en de betekenis van 'mannelijk' en 'vrouwelijk'.
Daarnaast publiceerde zij ongeveer 20 boeken en talloze artikelen, ook in populaire media, zoals de Libelle, Opzij en regionale kranten. Daarnaast gaf ze radio- en TV-interviews. Zij kreeg in de jaren tachtig veel media-aandacht met haar stelling dat echtscheiding een blijvende ontwikkeling is en het gezin aan betekenis zal verliezen. Ze werd als ‘anti-gezinssocioloog’ aangeduid, zeker toen ze wees op het groeiende belang van vriendschapsnetwerken.
Zelf is ze ruim tien jaar gehuwd geweest en in 1976 is ze gescheiden. Met haar twee zoons heeft ze destijds een eenoudergezin gevormd.