- en zijn bloesems, wit als veren die door een duif in de vlucht worden verloren, strelen de roodbruine doornen van zijn takken. In bepaalde Italiaanse steden noemen ze de wilde meidoorn "Chris-tusdoorn" en zeggen ze dat de doornenkroon van de Verlosser gemaakt was van zijn takken die, hoewel een marteling voor het vlees van de Heiland, beschermers zijn van de nesten die zich opnieuw vullen met gekwetter en liefde.

Aan de voet van de meidoorn, die wat uiterlijk betreft een Vastenbloem is en wat nederigheid betreft een Christelijke bloem, geurt zacht het viool-tje... Het is meer een geur dan een bloem... een lichte en toch doordringende geur, een nederige en toch taaie bloem, die om te leven en te bloeien met alles tevreden is.

Ik zou deze levensbeschrijving de naam willen geven van een van deze twee bloemen en vooral van het viooltje, dat in de schaduw leeft, maar weet dat de zon op haar schijnt om haar leven en warmte te geven. Het weet het, ook al ziet het de zon niet; en het geeft zijn geur, zichzelf geheel in wierook van liefde uitwasemend, om tegen de zon te zeggen: "dank je".

Ook ik, ook al lijk ik door de eeuwige Zon te zijn vergeten, weet - en de ziel vertelt haar koninklijk geheim niet dat Hij, mijn Zon, over mij waakt, en met mijn hele ik stort ik mijn hele hart naar Hem uit om tegen Hem te zeggen: "Dank U dat U mij hebt bemind!"

" Op aarde wordt de mens geboren om te lijden, zoals vogels voor de vlucht"

(Job: 5.7)