Aan Niels Le Large ontvouwt zich het orkestrale panorama op een bijzondere manier. Le Large
- een kwart eeuw slagwerker bij het Koninklijk Concertgebouworkest te Amsterdam - verricht zijn muzikale arbeid op het hoogste platform van het concertpodium en heeft daardoor een arendsblik over het complete muzikale speelvlak. Bovendien is gedurende het musiceren de blik van de orkest- leden op de dirigent gericht en derhalve van de slag- werker afgewend. Die kan daardoor het ‘tableau de la troupe’ vrijwel onbespied observeren. Van af die wonderlijke positie op het concertpodium - verscholen achter de rug van het symfonieorkest en ver van het centrale muzikaal gezag - kreeg dit Orkestraal verhaal gestalte.
Het is het relaas over de kunst van het musiceren in een grootschalig collectief. Over orkestmusici dus. De beroepsmuzikanten wier inspiratie voor het grootste deel bestaat uit transpiratie en voor wie het muziekinstrument een onophoudelijke bron van vervoering en ergenis tegelijkertijd betekent. Over hun grillen en grollen. Hun macht en onmacht. Hun heden en verleden en de daaruit voortvloeien- de eigenaardigheden. Over de Mannheimse Hofkapel uit de achttiende eeuw en de megacultuur van de huidige muziekfabriek. Over de contra-fagottist contra de zwaartekracht, de tutti-violist als musketier en de hoge noot van de trompettist die
net een visje heeft gegeten. Maar bovenal reflecteert Orkestraal verhaal natuurlijk het gecamoufleerde oog van degene die het schreef en geen blad voor de mond nam.
De muziekliefhebber die dit boek gelezen heeft, zal op een heel andere wijze naar het symfonieorkest kijken.