Werenfried van Straaten (°1913), zoon van een Nederlands schoolhoofd en sinds 1934 norbertijn, is een van de meest markante katholieke persoonlijkheid van onze tijd. In 1947 werd hij, door het stichten van "Oostpriesterhulp" in de abdij van Tongerlo, een pionier van de verzoening en het herstel van de liefde in het naoorlogse Europa. Zijn pastoraal-caritatieve hulpactie gaf hoop en vertrouwen aan miljoenen Duitsers en hun "rugzakpriesters" die uit hun Oost-Europese vaderlanden waren verdreven, en was een stabiliserende factor bij het onstaan van het nieuwe Duitsland. Naast de hulp aan de voormalige vijanden behoorde ook de zielzorg voor alle vluchtelingen uit communistische landen tot de doelstellingen van 'Oosterpriesterhulp". Zonder die zielzorg te verwaarlozen, verschoof pater Werenfried het zwaartepunt van zijn hulpverlening in de vijftiger jaren steeds meer naar de landen achter het "Ijzeren Gordijn", waar de Kerk onder een verwoestende christen-vervolging te lijden had. Hier werd hij de stoutmoedige en vindingrijke strateeg. Zijn tegenstanders noemden hem "de laatste generaal van de Koude Oorlog".
In de zestiger jaren begon hij op verzoek van paus Johannes XXIII pastorale hulp te verlenen aan de Kerk in de Derde Wereld die door ellende, uitbuiting en valse bevrijdingstheologie bedreigd werd. De naam van zijn stichting veranderde in "Hulp voor de Kerk in nood".
Na de ineenstorting van de communistische dictaturen richt zijn hulpactie zich ook op de heropbouw van her kerkelijke leven in de bevrijde Oost-Europese landen. Vooral in Rusland groeit de hulp aan de orthodoxe zusterkerk, als een teken van onbaatzuchtige liefde, een weg naar verzoening en het herstel van de "Una Sancta".
Vermoedelijk is pater Werenfried de meest succesvolle bedelaar van deze eeuw. Door zijn vele duizenden predicaties en ontelbare bedelbrieven verzamelde hij tot nu toe naar schatting meer dan drie miljard dollar voor de Kerk in nood.