In de loop van de 20e eeuw is de pedagogische eros verdwenen, deze hartstochtelijke vriendschap tussen opvoeder en leerling, waarbij de erotiek nog niet angstvallig werd vermeden. In dit proefschift laat Thijs Maasen zien hoe begin deze eeuw de pedagogische vriendschap in opspraak kwam, toen een rechtszaak wegens ontucht werd aangespannen tegen de omstreden Duitse pedagoog Gustav Wyneken (1875-1964).
Jeugdleiders en reformpedagogen werden opgeschrikt door zedenschandalen, waarin dee pedagogische eros als dekmantel voor een een homoseksuele vriendschap werd beschouwd. Toch bleef Wyneken bij zijn standpunt, dat de pedagogische eros niets van doen had met homoseksualiteit, deze medische term die zo in zwang was geraakt.

Foto's van Wyneken en zijn jongens, fragmenten uit zo'n 200 brieven, passages uit een dagboek en een sleutelroman zijn opgenomen in dit verhaal, omdat de beleving van de intieme vriendschap tussen de jongens en hun meester hierdoor voelbaar wordt. De rechtszaak zelf is eveneens uitvoerig gedokumenteerd.
Waarom een simpele 'ontucht'-affaire niet beperkt bleef tot een kort berichtje in de krant, blikt uit de honderden kommentaren in dagbladen, tijdschriften van de jeugdbeweging, pedagogische vakbladen en homo-bladen. De erotiek in de pedagogische relatie kwam onder vuur en werd meer en meer in seksuele termen gegoten. Het resultaat is bekend: buiten de opvoeding heeft de eros tussen volwassenen en kinderen de vorm aangenomen die 'pedofilie' heet, terwijl in de opvoeding een funktionele omgang met erotiek haast onmogelijk is geworden.