Toen de Parsi-jongen Brit Kotwal geboren werd, kwam de dokter naar Sera, zijn moeder, en zei: 'Je zoon is geboren met botten die zo breekbaar zijn als glas.' Het was dan ook een ideetje van zijn zusje Dolly om hem Brit te noemen, een afkorting van 'brittle', wat 'broos' betekent. Bovendien houden Parsi's niet van lange namen en beviel het Sera dat deze naam zo Engels klonk. Brit groeit liefdevol op bij zijn warrige en humoristische ouders in Bombay. Soms is het ook heel leuk om anders te zijn.
Geen enkel ander kind dronk vermalen parels in zijn melk of werd met amandelolie ingewreven tot zijn benen glansden als zijde uit Bangalore. Toch kon hij er nooit achter komen wat zijn moeder er echt van vond dat hij haar zoon was. Wie wist wat er schuil ging achter haar uitdagende houding? Brit kon begrijpen waarom een goed opgeleide en ontwikkelde man als zijn vader in wonderbaarlijke genezing geloofde, maar het was duidelijk dat Wagh Baba, de op seks beluste heilige man, er ook niet voor kon zorgen dat Brit zou groeien of kon lopen of zijn botten niet langer zouden breken.
Maar het is niet leuk als je achttien wordt en nog steeds even klein bent als een kind van acht. Dan gaat Brit op zijn eigen manier proberen om te groeien. Door zijn vriendschap met Cyrus, zijn eerste vriend, en Amy, Brits geliefde, leert Brit om niet te doen alsof hem niets mankeert en zich evenmin te verschuilen achter zijn broze botten. Zo wordt zijn groeiproces iets wat iedereen moet doormaken: een geestelijke ontwikkeling.