Deze studie wil een bijdrage zijn aan de psycho-gerontologie, die als tak van de
ontwikkelingspsychologie op het continent van West-Europa nog met tot bloei is gekomen. Zij houdt zich voornamelijk bezig met het gedrag van de mens gedurende zijn tweede levenshelft. De ouderdom vormt daarvan een groot gedeelte.
Doordat de ouderdom psychologisch nog terra incognita is, bezit zij vooralsnog een ongrijpbaar karakter. Weinig kan van haar met zekerheid worden gezegd, hoewel de problemen, ook in de praktijk, groot zijn. Onderzoek, vooral constaterend onderzoek, is derhalve nodig.
Temidden van de onzekerheid is echter een van haar kenmerken onbetwijfelbaar zeker, namelijk dat na de ouderdom geen ander levenstijdperk meer volgt, с q dat zij begrensd wordt door de dood De zekere dood, en de beleving daarvan, hebben wij daarom gemaakt tot thema van onze studie. Wij zijn uitgegaan van het vermoeden, dat juist het thematiseren van het einde een van de centrale opgaven is van de mens in zijn tweede levenshelft. De ouder wordende en bejaarde mens dient er zich mee te verstaan.
De keuze is mede op dit onderwerp gevallen om de volgende twee redenen.
Ouderdom en rijpheid, c.q. volwassenheid, vertonen een geheel eigen samenhang, die in verband zou staan met de instelling ten opzichte van de eindigheid. Door bestudering van de relatie ouderdom en eindigheid zou ook hierop enig licht kunnen vallen. De tweede reden is, dat voor de mens van onze tijd de dood meer dan ooit problematisch is geworden. Een helder antwoord op onze gerontologische vraag zou derhalve wellicht ook enige betekenis kunnen hebben voor personen van andere levensfasen.