- Weinreb bezat een degelijke kennis van de joodse mystieke traditie en breidde die, op creatieve wijze verder uit. Frederik Weinreb (1910-1988) was vooral omstreden om zijn rol in de Tweede Wereldoorlog. Veel minder aandacht trok zijn uitgebreide werk op het gebied van de joodse mystiek. J.H. Laenen geeft een heldere analyse van Weinrebs mystieke geschriften en plaatst die in de traditie. Hij beantwoordt onder meer de volgende vragen: In hoeverre was Weinrebs benadering van het jodendom wetenschappelijk? Wortelt zijn werk in de joodse (mystieke) traditie? Hoe zag hij de Hebreeuwse Bijbel en hoe ging hij ermee om? In hoeverre kende hij Hebreeuws en Aramees en wat betekende taal voor zijn mystiek? Laenen sluit de ogen niet voor de fouten en zwakke plekken in Weinrebs werk, maar concludeert dat er van bedrog op dit punt zeker geen sprake is. Weinreb kende de joodse mystiek en heeft over bijna alles wat de moderne mens bezighoudt, diepzinnige, zelfs universele dingen gezegd. Zo schrijft hij over huwelijk, seksualiteit, natuur, techniek, magie, wetenschap, ziekte en gezondheid enz. Zijn geschriften zijn niet alleen interessant voor zijn 'volgelingen' maar kunnen ook anderen inspireren, ongeacht hun cultuur of religie.

De joodse arts en filosoof Weinreb (1910-1988) werd na de oorlog het onderwerp van felle discussies over de vraag of hij tijdens de oorlog had gecollaboreerd met de Duitsers en joden had verraden, dan wel dat hij die juist had kunnen redden. Renate Rubinstein en Dick Houwaart namen het voor hem op; anderen waaronder W.F. Hermans beschouwden hem als een charlatan met valse motieven. Nog in 1997 verscheen Regina Gruters proefschrift over Weinreb: 'Een fantast schrijft geschiedenis'*. In 1965 wees Presser er echter al op, dat Weinrebs wetenschappelijk werk over het jodendom wel degelijk past binnen de joodse traditie. Drs. Laenen, die onder meer semitische talen en culturen studeerde, analyseert zorgvuldig Weinrebs filosofische geschriften. Hij gaat niet in op zijn omstreden optreden, maar vergelijkt zijn ideeen met die van andere joodse filosofen als Gershom Scholem. Hij constateert dat Weinrebs werk het stempel draagt van een traditionele, mystieke visie op het Hebreeuws, met een natuurlijk verband tussen woorden, hun betekenis en het schrift. De letters en hun getalswaarden zijn voor Weinreb de uitkristallisatie van het goddelijke, een weerspiegeling van voor ons verborgen krachten. Wie na dit boek nog oude stellingen wil betrekken, zal met nieuwe argumenten moeten komen.