Werken met levensloopmethodieken, het vertellen en vertalen van levensverhalen, lijkt snel uit te groeien tot een onmisbare strategie in educatieve programma's met ouderen. Een logische ontwikkeling, want terugkijken op het eigen leven hoort bijna als vanzelfsprekend bij ouderen. "Pas laat in je leven leer je iets van wat je hebt meegemaakt. U zult het zelf merken. Ik bedoel datje het dan durft toe te geven tegenover jezelf en erover durft vertellen", schrijft Marguerite Duras in Het materiële leven.
In verhalen uit de eigen levensgeschiedenis vertellen mensen wat ze is overkomen en wie ze zijn. Verhalen gaan over sleutelgebeurtenissen uit het leven en daarom zijn verhalen fundamenteel: ze leggen de grondslag voor wat nog komt. Verhalen zijn onthullend voor de verteller en de toehoorder. Ze zijn verklarend als toelichting op eigen keuzen, het toeval en de druk van de omgeving. Vertelde herinneringen zijn interpretaties en daarom zijn het krachtbronnen en smaakmakers.
Hoe kun je mensen die uitkijken naar het dessert van hun leven stimuleren om te leren van hun eigen geschiedenis en die van anderen? Dat is de vraag waarop dit boek een antwoord geeft. U vindt er achtergrondvisies in, methodische uitwerkingen, programmavoorbeelden en aanwijzingen voor de werkwijze en de begeleiding. Een dessert sla je niet over. Het water zal u in de mond lopen. Er is keus genoeg. Bij het kiezen van een activiteit die past bij uw situatie, wensen en mogelijkheden, is Uitkijken naar het dessert onmisbaar.