"Fight for your right to party", roepende Beastie Boys op MTV. Nee, nu even niet kijken. Lézen over jeugdrecht was de bedoeling. „Mutaties binnen het krachtenveld van intermenselijke verhoudingen gaan per definitie gepaard met strubbelingen en heftige discussies", schrijft Rudie Kagie in zijn boek 'Met de beste bedoelingen. De omslag roept; Tijdsbeeld van jeugd, beleid en samenleving. Interessant, maar de Beastie Boys schreeuwen net iets aanlokkelijker over het recht op feesten. Zo is lezen geen doen, zeker als een boek taaiere kost biedt dan het kaft doet vermoeden.

Jeugd, beleid en samenleving. Zeker het eerste deeltje van de boodschap op de omslag klopt niet. Er staat een komma te veel in: Kagie schetst een beeld van jeugdbeleid en samenleving. Want de jeugdigen zelf komen in zijn boek bitter weinig aan bod. Ja; ze figureren uitgebreid op fraaie foto's, waarvan er een groot aantal door het boek heen is gestrooid. Van de stuurs kijkende jonge bouwvakkers Joop en Roel Dijvoorbeeld, die poseren in een greppel en vertellen hoe blij ze zijn met hun baantje in het 'Aanpakproject Oost Groningen.

Toen hij werkloos was, viste Roel elke dag vele uren. „Het is zelfs wel gebeurd dat ik 's nachts zat te vissen", zegt hij. "Dan kon ik om één uur. half twee nog steeds de slaap niet vatten en dan pakte ik m'n hengel maar weer. Eigenlijk was het een doel van niks, maar ja, ik vond er een bezigheid in." Hij moest wel wennen aan het zware werk met de schep. Roel zette door, ondanks pijn in zijn rug en armen. „Maar ach, na twee maanden bevalt het best. Je hebt een duidelijker doel."

Verder komen er zelden jongeren aan het woord. Eerder gaf Kagie hen de ruimte in zijn boek 'Jong. Maar in het nieuwste werk van de journalist - die veel schrijft voor Vrij Nederland en NRC Handelsblad - voeren beleidsmakers, onderwijzers, hoogleraren, welzijnswerkers en ambtenaren de boventoon. En dat heeft Kagie gedegen aangepakt, inclusief een voorwoord van minister Hedy d'Ancona van wvc. Dat wel. Kagie ziet weinig over het hoofd. Zo wijdt hij keurig afgeronde hoofdstukken aan jeugd- en jongerenwerk, banenprojecten, meisjesbeleid, kinderopvang, huisvesting, onderwijs, allochtone jongeren, recht en jeugdhulpverlening.

De schrijver zoekt geen verrassende conclusies. Kagie beschrijft. Hij schetst de manier waarop plannenmakers in de afgelopen tientallen jaren hebben gereageerd op ontwikkelingen in de samenleving. Onder meer neemt hij de geschiedenis van jongerencentra onder de loep: opgekomen als vrijplaats waar tegendraadse jongeren met welzijnswerkers mijmerden over betere tijden, maar nu gericht op randgroepjongeren. Kagie laat zijn aandacht ruim uitgaan naar ruzies binnen de nationale vereniging; opgefleurd met verhalen van beroepskrachten, die centra zagen versukkelen doordat 'hippies' veel te lang bleven hangen. Of over het explosief stijgende aantal kinderdagverblijven, waarbij betrokkenen ernstig betwijfelen of de kwaliteit door de snelle groei nog wel valt te handhaven. Nog een greep: de problemen van allochtone jongeren. Kagie begint zijn verhaal met de lotgevallen van een jongen, die op een varkensslachterij twaalf uren per dag werkte voor ƒ 250 in de week. Via rapporten van de WRR (Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid) over allochtonen komt hij uit bij onderwijsprojecten, verblijfsvergunningen en haperende instellingen voor hulpverlening. Jong zijn is niet eenvoudig, schrijft Kagie in zijn laatste hoofdstuk. Eigenlijk bedoelt hij vooral dat beleidsmakers het niet gemakkelijk hebben met jongeren. Als iemand daarover meer wil weten, is 'Met de beste bedoelingen' een uitstekend boek: goed geschreven, veelomvattend en toch overzichtelijk. Maar het gaat voor alles over jeugdbeleid.