Het is de taak van een manager om effectief, d.w.z. doeltreffend, te zijn.
Managerseffectiviteit moet in termen van ‘output’ worden gedefinieerd: bepalend zijn de resultaten die hij bereikt, en derhalve niet: wat hij doet. Effectiviteit is niet een eigenschap die de manager in een situatie inbrengt, doch kan worden afgemeten naar datgene wat een manager uit een situatie voortbrengt door adequaat leiding te geven. Om het begrip managerseffectiviteit goed te kunnen omlijnen moet onderscheid worden gemaakt tussen managerseffectiviteit, persoonlijke effectiviteit en schijneffectiviteit.
Reddin, hoogleraar organisatieleer en organisatieontwikkeling aan de Universiteit van New Brunswick in Canada, ontwikkelde de zg. 3D-theorie, waardoor de effectiviteit van de manager in specifieke situaties kan worden ontleed.
Geen van de veelal onderscheiden basisstijlen van leiding geven kan als zodanig meer of minder effectief worden genoemd. Hun effectiviteit hangt af van de situatie waarin ze worden aangewend. Stijlflexibiliteit is dan ook een belangrijke vaardigheid die de manager zich zal moeten verwerven. Daarnaast zal hij een situatie moeten leren analyseren [situationele sensitiviteit] en dient hij de vaardigheid te bezitten om de situatie te veranderen [situationeel management].
Dit belangrijke boek biedt de lezer een conceptie, gebaseerd op empirische resultaten en vele jaren research. Met het hanteren van het begrip effectiviteit heeft Reddin een derde dimensie toegevoegd aan de managementtheorie.