In de onlangs verschenen interviewbundel Wee de genen. Over de biologische fundamenten van menselijke gedrag praat journalist Koos Neuvel met Nederlandse onderzoekers als Frans de Waal, Nico Frijda, Dick Schwaab, Ype Poortinga, Otto Adang en Theo Dorelijers. Ze hebben een weinig radicale opvatting over de invloed van genen op menselijk gedrag: natuurlijk zijn genen belangrijk, maar niet uitsluitend. Tweelingonderzoekpionier Ko Orlebeke beschrijft het in het boekje als volgt: 'In biologische kring weet men maar al te goed dat er geen enkel gedrag bestaat dat niet op de een of andere manier biologische wortels heeft. Er bestaat geen alternatief. Als de biologie ophoudt, ben je dood.'

Maar over de rest heerst in Nederland kennelijk nuchterheid. 'Zonder hersenen geen gedrag', zegt ook Herman van Praag, pionier van de biologische psychiatrie. Maar 'de tegenstelling tussen biologische en sociale verklaringen van geestesziekte is mijns inziens een schijntegenstelling, net als de tegenstelling tussen pillen en praten. (...) Ik heb nooit iets tegen psychotherapie gehad.'

De evolutionair psycholoog Akko Kalma werd wegens zijn 'biologische' opvattingen onlangs nog voor 'seksist' uitgemaakt, maar ook hij heeft een genuanceerde opvatting over de relatie tussen biologie en gedrag: 'Veranderingen in cultuur of ecologie kunnen leiden tot een ander systeem van partnerkeuze. Genetisch gebaseerde strategieën kunnen flexibel zijn onder invloed van de omgeving. Veel psychologen hebben het daar moeilijk mee, ze denken dat je moet kiezen tussen een van de twee. Baarlijke nonsens.'