Vele miljoenen mensen verlaten jaarlijks huis en haard om hun geluk elders te beproeven. De meesten zoeken een betere toekomst voor zichzelf en hun kinderen, anderen vluchten voor geweld. Vooral door het vluchtelingenvraagstuk en de asielzoekers praat iedereen nu over migratie, al is de discussie niet altijd even zinnig. Met recent cijfermateriaal en grafische middelen zet Philip Muus de zaken helder uiteen. Hij benoemt de verschillende migratiestromen, bekijkt de relatie tussen migratie en ontwikkeling, tussen migratie en mensenrechten en bespreekt de groeiende betekenis van vrouwen bij migratie. Hij schenkt ook aandacht aan de gevolgen van migratie voor vestigingslanden en landen van vertrek en aan de rol van migrantengemeenschappen die een motor vormen voor voortgaande migratie. Tenslotte komt ook de Nederlandse emigrant aan bod. Misverstanden worden uit de weg geruimd, heilige huisjes omver gehaald, onbekende aspecten genoemd. Feiten zijn: dat migratie ook een teken kan zijn van een gunstige ontwikkeling in het herkomstland; dat terugkerende migranten vaak nauwelijks iets bijdragen aan de ontwikkeling van hun vaderland, maar dat het geld dat migranten naar huis sturen de ontwikkelingshulp talloze malen kan overtreffen. Ook het 'aquatisch' taalgebruik (indammen, overstromen etc.) wordt kritisch belicht. Dit suggereert dat er sprake is van een natuurverschijnsel; migratie blijft echter mensenwerk.