In tijden lazen we niet iets, dat zoo frisch was als dit verhaal van een burgemeester over een burgemeester. Opgewekt en geestig is dit boek, getuigend van een vriendelijken, wijzen humor, die de gedachte doet opkomen, dat deze auteur zelf wel een uitnemend burgervader moet zijn geweest, iemand, die de menschen, heel gemoedelijk, neemt zooals ze zijn, niet te gauw op de teentjes getrapt is en de zon in ’t water kan zien schijnen. Maar dan toch ook: een man uit één stuk, zoo eentje, die precies weet wat hij wil en niet als puntje bij paaltje komt, met zich sollen laat. Op onze vele journalistieke excursies hebben we nogal eens burgemeesters ontmoet. Meermalen is ons daarbij gebleken, hoeveel wijze humor hun deel kan zijn, daar zijn onder deze magistraten, soms zelfs in een stil provinciestadje van die echte „binnenvetters”, genieters van mooie cultureele dingen waar de literatuur dan een onderdeel van is. En meermalen hebben wij uit burgemeesterlijken mond tafelspeeches beluisterd, met Chestertonschen en ' Shawschen humor of ironie gekruid. Zóó hoog moet men het hier niet zoeken, maar Hollandsch-geestig is het toch wel, zooals deze burgemeester, zelf een beetje lachend om ’s levens kluchten, ook in zijn kleine stad, van zijn gemeentenaren vertelt, van den knappen veelwetenden vraagbaak voor den pas opgetreden jongen burgemeester, die de secretaris is tot den gemeentebode toe, die ’s morgens al aan het ontbijt de ambtelijke en persoonlijke post komt brengen en dan den burgervader noopt er ijlings bij te wezen, aangezien hij anders in staat is in de keuken het „hitje” voorlezing van ’s burgemeesters particuliere briefkaarten te doen. Het is alles kostelijk beschreven: het afscheid van den ouden burgemeester, het solliciteeren van de vele gegadigden naar de open gekomen plaats, de voorbereiding der feestelijke ontvangst door het stadje, de kleine kibbelarijen daarover in vereeniging en pers, de eerste contacten van den vroegeren departements-ambtenaar met zijn ambtelijke bezigheden, de contacten ook met zijn notabelen en met collega’s in de buurt. En we verwachten niet anders, of de collega’s van den auteur zullen genieten van zijn smeuiig, ietwat ironisch verhaal, dat ze immers zelf ook zoo kunnen hebben beleefd, als ze even wijze magistraten zijn gebleken als deze wereldwijze ambtgenoot, die zijn kleine vreugden en verdrietelijkheden, maar de laatste maar heel weinig, voor hén wel allereerst te boek heeft gesteld. Hij toont zich geen Gogol, maar deze Rus uit de helft der vorige eeuw had, dan ook andere toestanden te beschrijven, maar van een echt-vaderlandschen humor in zijn boek toch wel. En daarom is het ook voor den buitenstaander zulk een gezellig en prettig boek.