In Het land van rood en zwart beschrijft Inez van Dullemen het veelbewogen leven van Gertrude Blom, een vrouw die zij in 1987 in Zuid Mexico ontmoette en wier naam een legendarische klank bezit omdat zij al een halve eeuw vecht voor het behoud van het regenwoud.

Rondom deze vrouw heeft Van Dullemen een rijk weefsel gesponnen van draden die voeren naar Gertrudes geboortedorp in het Berner Oberland, haar politieke verleden, haar vlucht uit het in brand staande Europa na het uitbreken van de tweede wereldoorlog, en ten slotte naar het toen nog ongerepte regenwoud.

Daarnaast belicht zij Trudi's verhouding tot de mannen in haar leven en tot haar Indiaanse pleegkinderen. In het hoofd van de stokoude vrouw komen herinneringen bovendrijven aan haarjeugd, haar liefdes, haar nederlagen. Toch geeft zij de strijd nog niet op en trekt zij als een vrouwelijke Don Quichot op haar paard de jungle in om de verwoesting ervan met haar fototoestel vast te leggen. Maar de wereld is doof. Zij stuit op een ondoordringbaar systeem van corruptie, hebzucht, leugen en apathie.

Rond dit uitzonderlijke karakter tekent Van Dullemen een aantal Mexicaanse personages die zoals alle leven in Mexico een fascinerende dualiteit vertonen.

Zo heeft zij de twee aspecten van haar schrijverschap - haar nieuwsgierigheid naar verre culturen die haar neerslag vond in haar reisboeken, en haar betrokkenheid als romanschrijfster bij mensen en hun beweegredenen - in een groot elan bijeengebracht in een uitzonderlijk boek, een vie romancée zo men wil, maar vooral een meeslepende roman.

Inez van Dullemens vorige roman Het gevorkte beest werd genomineerd voor de AKO Literatuur Prijs 1987. In 1989 werd haar de Anna Bijns Prijs toegekend voor haar hele oeuvre.