„Ze was een uitzonderlijke vrouw, en dat was ze,” getuigt reporter-entertainer-schrijver Theo Koomen van zijn moeder, maar tegelijk voegt hij eraan toe: „Ze was vooral ook een Westfriese vrouw, nuchter en grillig, toegewijd en opstandig!" En ontroerd concludeert hij: „Moeder Grietje was een vrouw om innig lief te hebben!"

Theo Koomen, inmiddels 54 jaar, heeft in zijn eigen taal - in zijn bloedeigen Westfries, zeg maar -een kleurrijk, soms onthutsend portret geschilderd van de vrouw die met een twintig jaar oudere man trouwde (vader Jaap), acht kinderen op de wereld zette, zelf méé de kost verdiende, midden in de oorlog weduwe werd en met welhaast fanatieke zorg haar huishouwen bestierde. Tal van Westfriese vrouwen zullen zichzelf in moeder Grietje herkennen en overal - van Texel tot Zaandam en van Wervershoof tot Egmond - zullen de kinderen hardop zeggen: „Ze had onze moeder kunnen zijn!" Haar strijd voor het gezin, haar gevecht tegen de slechte wereld, haar moed in barre tijden en haar onwankelbare, geheel eigen geloof in God, stempelden haar tot een unieke vrouw. Ze was de goedheid zelf en onuitstaanbaar, ze was lief en dictatoriaal, ze was nederig en heersend, ze was moeder Grietje. „Zó was 'r maar ien," zegt zoon Theo.

Theo Koomen bekend als sportverslaggever met een zeer eigen stijl, blijkt ook een onderhoudend en levendig verteller. Men kent hem in Noordholland eveneens als columnist in een aantal plaatselijke bladen.