In een tijd als deze, waar het oog der geheele wereld op Indonesië en meer speciaal op Java is gericht, gaan de gedachten als van zelf terug naar tijden, waarin zich het onafhankelijkheidstreven in deze landen duidelijk openbaarde. Geen van die perioden is belangrijker dan de tijd tusschen 1 825-1 830, toen een zeer belangwekkende persoonlijkheid als Dipanegara de vaan des opstands verhief. Over hem, over zijn jeugd, over de motieven, die hem tot den .opstand dreven, is betrekkelijk heel weinig tot een grooter publiek doorgedrongen. Dit nu valt zeer te betreuren, daar alles, wat zijn persoon en omgeving betreft, zoo merkwaardig is, dat het een fascineerende uitwerking op het nageslacht uitoefent. Daarom is in dit boek een poging ondernomen, hem ten voeten uit te teekenen.
Wij zien hem opgroeien in een milieu, waar veel geschiedt, wat hem, den stillen peinzer, met droefenis vervult. Op een gegeven oogenblik loopt voor hem de maat over, uit den jongeling, die bij voorkeur de eenzaamheid zoekt, zal een man zijn gegroeid, die als fanatiek belijder van den Islam het als zijn levensplicht beschouwt, den vreemden overheerscher met alle kracht, die in hem is, te bestrijden. Hij voelt zich in zekeren zin als den Verlosser, als den Mahdi. Om dit innerlijk proces goed te leeren kennen was het noodzakelijk verschillende stroomingen in den Islam aandachtig te bestudeeren. Het resultaat van deze studie is in zeer bevattelijken vorm in dit werk neergelegd, zoodat er voor zeer velen een nieuwe wereld van gedachten en gevoelens zal opengaan.