Had je me maar, met een knakie erbij, Had je me maar, met een lokkie opzij, Had je me maar, wat je hoort en wat je ziet, Ik wil wel met je vrijen, maar mijn centen krijg je niet!

Het beroemde drankorgel van Amsterdam
Lange Manus, Simon de Polletieker, Jan Misdruk, Gerrit van ’t Spui, Okkeloentje en Kees de Pijpendoorroker waren begin vorige eeuw bekende bijnamen van straatfiguren in Amsterdam. Er was echter één naam die hen allen in bekendheid overtrof en dat was: ‘Had-je-me-maar’, oftewel Cornelis de Gelder. Terwijl ‘Had-je-me-maar’ bij veel mensen kleurrijke beelden oproept, is Cornelis de Gelder een bijna vergeten man.

Cornelis de Gelder werd op 22 november 1856 geboren aan de Batavierstraat te Amsterdam. Deze metselaar en kermisartiest verloor op jonge leeftijd zijn vrouw in het kraambed waardoor hij achterbleef met drie kleine kinderen. Toen enkele jaren later zijn tweede vrouw ook stierf, kon hij de zorg voor vijf kinderen niet aan. Een leven van drank en rondzwerven begon. Hij zwierf rond in de binnenstad en was vaak te vinden rond het Rembrandtsplein, wat begin vorige eeuw ook al tot het uitgaansgebied behoorde. Hier vrolijkte hij de mensen op de terrassen op met zijn kreten, liedjes en dansjes in de hoop wat geld van hen te krijgen. Verreweg zijn bekendste liedje en tevens de reden van zijn bijnaam was het liedje ‘Had-je- me-maar’. Dit liedje zong hij voor het eerst om reclame te maken voor een nieuwe musical die in de schouwburg in première ging.