Wat is de eigenheid van het pastoraat in een tijd waarin ambt en kerk op de tocht staan? Vanuit deze vraagstelling stelt de auteur een onderzoek in naar de theologische en biografische ontwikkeling van Bonhoeffer met als oogmerk de oogst van dit onderzoek vruchtbaar te maken voor het pastoraat. Zoals de ondertitel aangeeft, is voor Sierink de centrale notie het begrip 'wegbereiding', dat bij Bonhoeffer van meet af aanwezig was, maar pas in 1940/41 expliciet verwoord is, als hij schrijft over het verband tussen Gods (laatste) werkelijkheid en onze (voorlaatste) menselijke werkelijkheid. In tegenstelling tot de 'methode' als poging om van ons uit tot God te geraken, gaat het bij de wegbereiding om de tegenovergestelde beweging. 'Wegbereitung ist Weg vom Letzten zum Vorletzten'. God neemt het initiatief als Hij in Christus onze werkelijkheid opzoekt. Hoe kan het pastoraat dienstbaar zijn aan dit komen van God's Rijk op aarde in wegbereidende zin? Deze vraag raakt de pastor in zijn persoonlijk leven, zijn eigen spiritualiteit en wijze van in de wereld staan, en zijn pastoraal functioneren, dat immers er op gericht is, dat pastores, levend in de polariteit van het geheim van God en van onze concrete werkelijkheid, zich open stellen voor mensen en hun levensgeheim. Gezien de verwevenheid van pastorale en theologische ontwikkeling met de levensgeschiedenis bij Bonhoeffer, valt het te verstaan, dat Sierink in deze praktischtheologische vraagstelling een onderzoek instelt naar Bonhoeffers theologische en kerkelijke ontwikkeling.