Prof. Haitjema heeft het niet beneden zijn wetenschappelijke standing geacht steeds bezig te zijn en te blijven met de belijdenis van onze kerk en met de catechismus in het bijzonder. Dit kan niet van alle hoogleraren gezegd worden. De behandeling van de inhoud van de belijdenis op de colleges wordt meestal nagelaten. Soms meent men, dat de belijdenis uit de tijd is, soms acht men, dat een christelijke levens-en wereldbeschouwing of een bepaald theologisch systeem de catechismus ver achter zich Iaat.

Dit boek is een rijpe vracht van een hoogleraar, die gedurende 36 jaren één uur per week met deze stof bezig was. Daarom verdient prof. Haitjema onze dank, dat hij deze catechismusverklaring, die wel als opvolger van: De eeuwige jeugd van Heidelberg van dr. Oorthuys dienst zal doen, het licht deed zien.

Prof. Haitjema confronteert de catechismus op alle centrale punten met wat hij noemt: het nieuw-protestantisme. Menigmaal treedt hij in het krijt om de waardevolle inhoud van dit leerboek te verdedigen. De verlossing door het bloed van Christus wordt beklemtoond. Evenzo: verzoening door voldoening. De historische achtergrond van de zondeval wordt gehandhaafd op straffe van verlies van de toerekening van de gerechtigheid van Christus. Ook de leer van het werkverbond keert telkens terug. De toorn Gods wordt erkend en gehandhaafd tegen Barth en zijn vrienden, idem de wezenstriniteit, waarbij de critiek op Fundamenten en Perspectieven niet wordt gespaard. Aan de midden-orthodoxie wordt verweten, dat zij ten aanzien van het eeuwig Zoonschap laboreert met de Jezus-naam en dat zij tenslotte na veel omzwerven „Zoon Gods" tot een titel - door de opstanding verworven - maakt. Strak houdt de schrijver vast aan de heilsfeiten en aan de heilshistorie. Critiek op Barth en vooral op Brunner ontbreekt niet, evenmin op de ziekelijk bevindelijke kringen.