Nog niet zo lang geleden leek de geschiedschrijving van de arbeidersbeweging in ons land gemonopoliseerd te zijn door een groepje historici die, al of niet geïnspireerd door de renaissance van het marxisme in de jaren zestig en zeventig, hun activiteiten richtten op die delen van de arbeidersbeweging die, althans in de leer, de kapitalistische maatschappij verwierpen en de vestiging van de socialistische heilstaat als einddoel zagen. Dientengevolge waren wat betreft de vakbeweging het NVV en vooral alles wat zich ter linkerzijde daarvan bevond begeerde onderzoeksobjecten. De aandacht voor de confessionele vakbeweging was gering. Sommigen banden haar zelfs bewust uit hun blikveld vandaan, met als ideologisch bepaald motief dat de protestants-christelijke en katholieke vakbeweging geen vakbeweging in de eigenlijke zin van het woord was, geen vakbeweging dus die er was voor de bevrijding van de arbeider; zij heulde immers met en verstevigde het kapitalisme, dat de arbeider juist geknecht, ongeëmancipeerd, loonafhankelijk hield. Enkelen verrichtten wel detailstudies, maar dan toch voornamelijk om het oneigenlijke karakter van de confessionele vakbeweging aan te tonen. Van vóór de jaren zestig dateren uiteraard veel dikke boeken over de confessionele vakbeweging, geschreven bij gelegenheid van bijzondere gebeurtenissen, maar veelal gaat het hier om hagiografie, bedreven door direct betrokkenen. Voor professionele historici, die gewoon zijn hun thema's kritisch en onbevangen tegemoet te treden, ligt het terrein van de confessionele vakbeweging zo goed als braak.