Lapland is geen gebied voor de gewone genieter, voor de toerist die iets te zien wil – krijgen -, die wil rondgeleid worden. Het is eerder een streek voor doe-het-zelvers. Want wie Lapland wil zien en beleven, moot zelf zorgen dat hij droog blijft, zelf uitkijken dat hij het warm genoeg heeft, dat hij zijn hole uitrusting zelf meezeult, dat hij zelf zijn potje kookt... Kortom, dat hij genoeg heeft aan zichzelf maar voor zichzelf toch geep- ballast is...

Ger Hesbeen werd eind oktober 1947 geboren in een Brusselse randgemeente maar raakte van kindsbeen af in de ban van de ogenschijnlijke leegheid van het Belgisch hoogveen. Hij leerde al snel dat er achter en onder de leegte van de zogezegde wildernis een hele geschiedenis en een rijke cultuur verscholen liggen. Je moet alleen maar op zoek gaan, traag, liefst te voet, en kijken en voelen. Zoals zij die sinds altijd al in en om dit barre gebied gewerkt, gewroet en dus geleefd hebben.

Maar de Belgisch hoge venen werden mettertijd verwrongen tot een uitvergroot stadspark met houten voetpaden en rustbanken. En daarom ging hij de leegte elders zoeken. Onder andere in Lapland. Waar hij inmiddels zowat thuis is. Het was er meestal koud, ijzig koud, maar vooral nat en soms scheen de zon. Hij ontmoette er mensen, maakte vrienden en trok met hen alle tijd uit voor praten, koffie drinken. praten, vuurtje stoken, een sigaret roken en nog praten... Gaandeweg ontdekte hij de helende kracht van de stilte van het noordelijke Hoogland