In zijn verhaal 'De Exelse testamenten? schrijft Jeroen Brouwers: 'Ik wil het wel op mij nemen, de geschiedenissen van al dezen te schrijven, mijn toon is die van solidariteit.'
De laatste deur is het boek van 'de geschiedenissen van al dezen?: Brouwers beschrijft van Nederlandstalige auteurs de levensomstandigheden die hen tot zelfmoord hebben aangezet en tevens de indicaties daartoe die zij soms in hun werken hebben nagelaten. Verschillende keren mondt dit onderzoek uit in essays over nauw bij het onderwerp betrokken zaken, als de invloed van de Bijbel op de zelfmoord van sommige schrijvers (Francois Haverschmidt), de invloed van politiek en wereldgeschiedenis (Menno ter Braak en tal van andere schrijvers die zowel in Nederland als elders in de Hitler-periode zelfmoord hebben begaan), en de invloed van de jaren zestig op de zelfmoordgolf van kort daarna, waarin bij voorbeeld Dirk de Witte en Jotie T'Hooft ten onder gingen. Aldus is dit boek, getuigend van Brouwers' overrompelende belezenheid en veelzijdige eruditie, tevens een geschiedenis van de zelfmoord geworden, zoals deze zich laat aflezen uit de Nederlandstalige literatuur, waarin het thema 'zelfmoord' al voorkomt in het werk van de eerste daarin niet name bekende dichter, Hendrik van Veldeke.
In Nederland is een dusdanig breed opgezet werk over dit gespecialiseerde onderwerp nooit tevoren geschreven; De laatste deur is een boek geworden dat zowel op wetenschappelijke als literaire gronden respect afdwingt.