De corruptie in niet-Westerse landen kan het best bestreden worden door institutionele hervorming. Dat stelt promovenda Liesbeth Feikema in haar proefschrift "Still not at Ease: Corruption and Conflict of Interest in Hybrid Political Orders", dat ze op 2 juni zal verdedigen.

Westerse Visie en Aanpak
In Westerse samenlevingen wordt corruptie gedefinieerd als een inbreuk op de betrouwbaarheid van publieke en private instituties met een wettelijke status. Corruptie wordt door Westerlingen vaak beschouwd als een probleem dat vooral in niet-Westerse landen voorkomt en als een verschijnsel dat de ontwikkeling van deze landen in de weg staat, stelt Feikema.
Volgens de promovenda bestaat tevens het idee dat corruptie het best te bestrijden is door het ontwikkelen van een op Westerse leest gestoelde rechtsstaat. De recente verschuiving in corruptieregelgeving van corruptie naar belangenverstrengeling draagt bij aan een nog sterkere focus op Westerse institutionele kaders.

Institutionele Hervorming

Deze aanpak en visie zijn echter contraproductief voor niet- Westerse landen: zij hebben weliswaar vaak een Westers bestuurlijk kader, maar functioneren op een andere manier. Zo is de grens tussen het publieke en private domein in deze landen vaak heel onduidelijk.
In haar multidisciplinaire onderzoek op het gebied van ethiek en rechten, stelt Feikema dat corruptie het best bestreden kan worden als instituties hervormd worden. Dat kan volgens haar belangrijk zijn voor niet-Westerse én Westerse landen.
Feikema stelt een aantal ethische voorwaarden voor instituties op. Om corruptie effectief tegen te gaan dienen ze bijvoorbeeld menselijke waardigheid te respecteren, onpartijdig te zijn, zichzelf te binden aan regels, en aanspraak te maken op legitimiteit.