“In dit kind brandt en gist alles. Haar gevoel voor contrasterende kleuren, de dreiging in deze contrastwerking, duidt mijns inziens op een diepe crisis in haar leven”. Dat schrijft de tekenleraar Voorhoeve op zijn cijferlijst bij de 10 voor Carla de Bruwe. Maar de andere cijfers zijn hopeloos slecht: 5, 2, 3..., en dat terwijl Carla voor de tweede keer in de derde klas zit. Rector Hoedekens heeft lang geduld gehad, maar hij zal het meisje van school moeten sturen. Er is niets met haar te beginnen, ze verpest de atmosfeer in de klas, in de hele school, en de praatjes die over haar de ronde doen zijn werkelijk niet uit de lucht gegrepen. Hoe komt het dat dit intelligente, artistieke meisje zó aan lager wal geraakt is?

Het is begonnen toen haar ouders scheidden. Niet dat daarvóór de situatie gezond was: het kind moest heel wat hooglopende ruzies tussen haar ouders meemaken. Maar toe het huishouden opgebroken werd en Carla ‘ondergebracht’ werd bij een overigens welmenende tante, liep alles verkeerd met haar. Ze besefte dat niemand zich wezenlijk meer iets aantrok van haar bestaan en nu zou ze eens even laten merken, dat ze wel degelijk bestond, op welke manier dan ook...

Tien mensen geven in deze roman hun visie op Carla de Bruwe, het probleem Carla de Bruwe: de rector, zijn zoon, de werkster, een leraar, haar vader, haar moeder, een lerares, de eigenaar van een dancing, een verpleegster en tenslotte de tekenleraar. En intussen, tijdens al deze belichtingen, ontwikkelt het verhaal zich naar zijn climax.

Aart Romijn was een man met een bewonderenswaardige energie. Hij wijdde zich met hart en ziel aan het onderwijs, hij wijdde zich met hart en ziel aan het ‘open-deur’-werk en dan vond hij nota bene ook nog tijd om zich met hart en ziel te wijden aan het schrijven van boeken. De drijfveer achter al deze werkzaamheden was zijn grote belangstelling voor zijn medemens, met name voor de jeugd. Aan zijn boeken ligt steeds een of andere sociale problematiek ten grondslag.